Τῆς ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ

Τῆς ἀνάστασης

τοῦ Χριστοῦ

Ἀποβραδίς ἀρχέγονο

σκοτάδι παντοῦ,

μά μιά αὐγή ἀστραφτερή

ξημερώνει.

Στῆς νύχτας τόν χῶρο

ὁ λίθος κυλᾶ καί ὁ Τάφος

γιά πάντα ἀδειάζει.

Τοῦ θανάτου τήν πηγή

μιά ρομφαία στερεύει.

Φῶς ἐκτυφλωτικό

ἀπό τόν ἄδειο τάφο αὐγάζει

καί μιά γλυκύτητα

ἀστείρευτη τ’ Οὐρανοῦ

πλημμυρίζει τήν καρδιά

τοῦ θνητοῦ.

Στή σκιά τοῦ θανάτου πλέον

τώρα κατοικεῖ ἡ ἐλπίδα.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου

αἰώνια γίνεται ἄνοιξη

καί ὁ δρόμος

εὐκολοδιάβατος πλέον

μέ ὁρμήνειες κατάγραφτες.

Θάνατε, γιά πάντα ἔφυγες.

Ἡ λάμψη τοῦ Κυρίου σ’ ἔδιωξε

κι ἡ κάθε ψυχή

ἀνασήκωσε θαρρετά

τά θλιμμένα της βλέφαρα

στό φῶς τῆς Ἀγάπης

πού στόν κόσμο ἀνέτειλε.

 

 Βασίλης Βασιλάκος

                                   “Ἀπολύτρωσις”, Ἀπριλ. 2026