Πόλεμος ὅπου ὁ Παράδεισος

   Σέ καθορισμένη μέρα καί ὥρα οἱ μεγάλες δυνάμεις τοῦ κόσμου πού εἶχαν συγκεντρωθεῖ στήν πολύπαθη Μέση Ἀνατολή ἐξαπέλυσαν τά πυρά τους πάνω ἀπό τόν Εὐφράτη καί οἱ εἰκόνες τῆς Ἀποκαλύψεως ἄρχισαν νά ζωντανεύουν φρικιαστικά μπροστά στά μάτια τῆς ἀνθρωπότητος. «Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ ἤκουσα φωνὴν μίαν ἐκ τῶν τεσσάρων κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ χρυσοῦ τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, λέγοντος τῷ ἕκτῳ ἀγγέλῳ· ὁ ἔχων τὴν σάλπιγγα, λῦσον τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους τοὺς δεδεμένους ἐπὶ τῷ ποταμῷ τῷ μεγάλῳ Εὐφράτῃ. Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι οἱ ἡτοιμασμένοι εἰς τὴν ὥραν καὶ εἰς τὴν ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἐνιαυτόν, ἵνα ἀποκτείνωσι τὸ τρίτον τῶν ἀνθρώπων» (Ἀπ 9,1315). Ἀεροπλάνα καί τάνκς σάν μεγάλες σιδερένιες ἀκρίδες, μέ τά σπλάγχνα τους θωρακισμένα καί φορτωμένα μέ βόμβες κι ὀβίδες, μέ τίς οὐρές τους γεμάτες δηλητήρια, μέ τίς ἑρπύστριες νά προβάλλουν ὅπως τά δόντια τοῦ λιονταριοῦ, ὅρμησαν σάν ἄλογα πού τρέχουν γιά πόλεμο, γέμισαν μέ τίς κλαγγές τους τόν ἀέρα καί ἄφησαν γύρω τους νά ἀνεμίζουν καπνοί σάν τά μαλλιά τῶν γυναικῶν. Τό καθένα ἀπό αὐτά ἀξίζει βαρύτιμο χρυσάφι καί τό καθένα ἀπό αὐτά στοιχίζει πολύτιμες ζωές. «Καὶ τὰ ὁμοιώματα τῶν ἀκρίδων», λέει ὁ προφήτης εὐαγγελιστής, «ὅμοια ἵπποις ἡτοιμασμένοις εἰς πόλεμον, καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς στέφανοι ὅμοιοι χρυσίῳ, καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων, καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν, καὶ οἱ ὁδόντες αὐτῶν ὡς λεόντων ἦσαν, καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῶν πτερύγων αὐτῶν ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον. Καὶ ἔχουσιν οὐρὰς ὁμοίας σκορπίοις καὶ κέντρα, καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν ἐξουσίαν ἔχουσι τοῦ ἀδικῆσαι τοὺς ἀνθρώπους μῆνας πέντε» (Ἀπ 9,710).

   Βλήματα μέ πυρηνικά, μέ ἀέρια καί μέ τοξίνες γόμωσαν τίς κεφαλές τῶν πυραύλων, οἱ ὁποῖοι ἀπειλοῦν κάθε στιγμή νά ξεράσουν, σάν λιοντάρια πού ἀνοίγουν τό στόμα τους, φωτιά, καπνό, καί θειάφι. Μυριάδες ἄλλοι παραταγμένοι σάν πολεμικά ἄλογα ἐκτοξεύονται διαρκῶς καί σκορποῦν τόν ὄλεθρο μέ τίς κεφαλές τους σάν λιοντάρια καί μέ τίς οὐρές τους σάν φίδια. «Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἵππου δύο μυριάδες μυριάδων· ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν. Καὶ οὕτως εἶδον τοὺς ἵππους ἐν τῇ ὁράσει καὶ τοὺς καθημένους ἐπ᾿ αὐτῶν, ἔχοντας θώρακας πυρίνους καὶ ὑακινθίνους καὶ θειώδεις· καὶ αἱ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ὡς κεφαλαὶ λεόντων, καὶ ἐκ τῶν στομάτων αὐτῶν ἐκπορεύεται πῦρ καὶ καπνὸς καὶ θεῖον… Ἡ γὰρ ἐξουσία τῶν ἵππων ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἐστι καὶ ἐν ταῖς οὐραῖς αὐτῶν· αἱ γὰρ οὐραὶ αὐτῶν ὅμοιαι ὄφεσιν, ἔχουσαι κεφαλάς, καὶ ἐν αὐταῖς ἀδικοῦσι» (Ἀπ 9,1617.19).

   Οἱ πετρελαιοπηγές καίγονται μέσ᾽ ἀπ᾿ τά ἔγκατα τῆς γῆς καί ὁ καπνός ἀχρηστεύει τόν ἥλιο· σκοτεινιάζει τό φῶς του καί παγώνει τή ζέστη του. «Καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος» (Ἀπ 9,2). Ἡ θάλασσα στόν Περσικό πῆρε φωτιά καί ἔγινε πίσσα καί τά ψάρια καί οἱ γλάροι πνίγονται μέσα σ᾽ αὐτήν. «Καὶ ὡς ὄρος μέγα πυρὶ καιόμενον ἐβλήθη εἰς τὴν θάλασσαν, καὶ ἐγένετο τὸ τρίτον τῆς θαλάσσης αἷμα, καὶ ἀπέθανε τὸ τρίτον τῶν κτισμάτων τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ, τὰ ἔχοντα ψυχάς» (Ἀπ 8,89). Παχύρρευστο ὑγρό τό κύμα γλιστρᾶ πάνω στή λασπερή ἄμμο σάν αἷμα νεκροῦ (Ἀπ 16,3). Ἡ πραγματικότητα ὄντως ξεπερνᾶ καί τήν πιό παραστατική φαντασία.

   Αἰῶνες τώρα, διαβάζοντας τήν Ἀποκάλυψη, προσπαθούσαμε νά φαντασθοῦμε πῶς ἦταν δυνατόν νά συμβοῦν οἱ τρομερές ἐκεῖνες εἰκόνες πού εἶδαν τά μάτια τοῦ εὐαγγελιστῆ. Ποτέ δέν εἴχαμε συλλάβει αὐτές τίς ἀνατριχιαστικές σκηνές πού πρόβαλαν μπροστά μας μέσα ἀπό τά τηλεπικοινωνιακά μέσα ἐνημερώσεως. Σήμερα ἔρχεται ἡ ἱστορία τῶν ἡμερῶν μας νά ἑρμηνεύσει καί στή γενιά τῶν καιρῶν μας τήν Ἀποκάλυψη, νά φωτίσει τίς σκοτεινές πτυχές της, νά φανερώσει τά κρυμμένα της σύμβολα καί νά ἐμπεδώσει τό κύρος της, νά ἐπιβάλει τήν αὐθεντία της. Ἔτσι ἐπαληθεύονται τά λόγια τῶν πατέρων, τοῦ ἁγίου Εἰρηναίου καί τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, πού θεοφώτιστα ἔδωσαν τή σωστή λύση στό αἴνιγμα τῆς Ἀποκαλύψεως, ὅτι οἱ προφητεῖες κατανοοῦνται μόνον ὅταν ἐκπληρώνονται καί ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη ἑρμηνεύεται μόνο μέ τήν ἱστορία πού τήν πραγματοποιεῖ. Χρειάζεται, βέβαια, ὁπωσδήποτε ἡ γνώση τῆς ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἀντίληψη τῆς νοοτροπίας κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά εἶναι ἀπαραίτητη καί ἡ γνώση τῆς ἱστορίας, ἡ ἀντίληψη τῶν γεγονότων καί τῶν συμβάντων τοῦ κόσμου.

   Δέν θά ἦταν σωστό ὅμως ἄν λέγαμε ὅτι οἱ προκείμενες προφητεῖες τουλάχιστον, πού ἀναφέραμε, ἐφ᾿ ὅσον ἤδη ἐκπληρώθηκαν, τελείωσαν πλέον, ἀναλώθηκαν καί δέν θά ἰσχύσουν ἄλλο, ἔκλεισαν. Ὁ ἄγγελος ἐσάλπισε ὄντως καί οἱ σφραγίδες ἀνοίχθηκαν, οἱ φιάλες χύθηκαν πάνω στήν οἰκουμένη, ἀλλά ἡ ἐντολή εἶναι ρητή: «Μὴ σφραγίσῃς τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστιν» (Ἀπ 22, 10). Ἡ ἀνθρωπότητα γνώρισε μέχρι τώρα πολλές σκηνές Ἀποκαλύψεως, κάθε φορά φοβερότερες, καί εἶναι βέβαιο ὅτι θά γνωρίσει ἀκόμη καί ἄλλες, περισσότερο τρομακτικές καί περισσότερο καταστροφικές, ὅσο περισσότερο θά προοδεύσει ὁ πολιτισμός καί ἡ τεχνολογία μας. Καί εἶναι εὔλογο ὅτι καθώς θά πλησιάζουμε κάθε φορά καί πιό πολύ τό τέλος, ὅλο καί πιό πιστά ἡ ἱστορία θά ἀπεικονίζει τήν προφητεία, ὅλο καί πιό συγκεκριμένα ἡ προφητεία θά πραγματοποιεῖται, μέχρις ὅτου ἐκπληρωθεῖ ἀκέραια γιά τή συντέλεια τοῦ κόσμου. Τό τέλος δέν ἦρθε, ἀλλά εἶναι ἐγγύς. Τά «σημεῖα τῶν καιρῶν» τό προμηνοῦν, ὅπως τά σημάδια τῆς φύσεως προμηνοῦν τίς ἐποχές τοῦ χρόνου. Καί ὁ Κύριος μπορεῖ νά μή μᾶς ὅρισε ἡμέρα καί ὥρα, πότε θά ἔλθει τό τέλος, μᾶς παρήγγειλε ὅμως νά προσέχουμε αὐτά τά σημεῖα καί νά ἑτοιμαζόμαστε· «Ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἐπὶ θύραις» (Μθ 24,33· Μρ 13,29· Λκ 21,31).

   Ἐντούτοις ἡ καταστροφή τοῦ κόσμου ἔχει πρό πολλοῦ ἀρχίσει, καί εἶναι ἄτοπο νά τήν τοποθετοῦμε στό μέλλον. Ἀπό τήν πρώτη ἀκόμη στιγμή τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ὅταν ὁ πρωτόπλαστος χάραξε τό πρῶτο του λάθος πάνω στήν παγκόσμια ἁρμονία τῆς δημιουργίας, ἄνοιξε ὁ δρόμος τῆς ἀπωλείας γιά ὅλους καί γιά ὅλα. Δέν εἶναι μόνον ὅτι μπῆκαν οἱ νόμοι τῆς φθορᾶς μέσα στή φύση, πού ὁδηγοῦν τά πάντα σέ βαθμιαία παρακμή. Αὐτό εἶναι ἁπλῶς ἕνας δείκτης καί ἕνα δεῖγμα γιά τό καθεστώς τῆς παραφθορᾶς καί τῆς διαφθορᾶς πού θρονιάστηκε μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου καί τόν οἰστρηλατεῖ σέ βίαιη καταστροφή. Ὁ τόπος πού μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός ἦταν παράδεισος. Ὁ κόσμος ὅλος ἦταν «καλὸς λίαν», αὐτός ἦταν «τρυφὴ» καί ἀπόλαυση· ὁ πιό ὄμορφος κῆπος τῆς γῆς, μέ δένδρα ὡραῖα καί γλυκά, μέ ποτάμια δροσερά καί πλούσια, μέ τό χῶμα του γεμάτο χρυσάφι καί διαμάντια καί «λίθο πράσινο» (Γέ 2,814). Ναί, ἦταν ἀκριβῶς ὁ τόπος ὅπου μέχρι σήμερα ὑπάρχουν τά μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου, ὅπου μέχρι τώρα κυλοῦν τά νερά τους οἱ ποταμοί Εὐφράτης καί Τίγρης καί τόν ὁριοθετοῦν σάν αἰώνια σύνορα. Ἐκεῖ, στή Μέση Ἀνατολή, στόν Κόλπο, ὅπου σήμερα φλέγονται κι ἐρημώνονται τά πάντα, ἦταν ὁ παράδεισος. Ὁ ἄνθρωπος καταστροφέας βεβήλωσε πρῶτα ἐκεῖνο τόν τόπο, κόβοντας βίαια τόν ἀπαγορευμένο καρπό. Ἔπειτα ἡ μία καταστροφή ἀκολούθησε ἀδίστακτα τήν ἄλλη. Ἡ βλάστηση μαράθηκε, τά νερά μολύνθηκαν, τά ζῶα δηλητηριάσθηκαν, ὁ ἀέρας ρυπάνθηκε· ὁ ἥλιος καίει, ἡ γῆ σαλεύεται, πείνα κι ἀρρώστια μαστίζουν τό γένος μας. Ἔτσι αἰῶνες τώρα συντελεῖται ἡ καταστροφή τοῦ κόσμου.

   Σήμερα, ἀφοῦ περιπλανηθήκαμε σ’ ὅλη τή γῆ καί στό διάστημα, βρισκόμαστε ἐκεῖ ἀπ᾽ ὅπου εἴχαμε ξεκινήσει. Συγκεντρώσαμε ὅλες μας τίς δυνάμεις στόν Εὐφράτη, φέραμε ἐκεῖ στήν ἀρχέγονη πατρίδα μας ὅ,τι τελειότερο μπορέσαμε τόσα χρόνια νά κάνουμε γιά τόν πόλεμο, καί μεταβάλλουμε τόν παράδεισο σέ κόλαση. Κάνουμε τό φῶς σκοτάδι, τό νερό πίσσα, καταστρέφουμε τό φυσικό περιβάλλον καί σκοτώνουμε τούς ἀνθρώπους· ὅπου ἡ ζωή φέρνουμε τόν θάνατο. Ὁ πόλεμος στόν Κόλπο εἶναι γιά τίς μέρες μας ὁ γυρισμός τοῦ ἀνθρώπου στόν τόπο τοῦ πρωταρχικοῦ καί μοναδικοῦ του ἐγκλήματος, πού προξένησε ὅλα τά δεινά. Εἶναι μία τρομερή ὑπόμνηση τῆς ἀνταρσίας μας ἀπέναντι στόν Θεό, τῆς ἀποστασίας μας μακριά ἀπό Αὐτόν. Εἶναι ἕνας συγκλονιστικός παραδειγματισμός τῆς ὕβρεως καί τῆς ἀλαζονείας μας ἀπέναντι στόν Δημιουργό, τῆς ἀρνήσεως καί τῆς ἀπιστίας μας πρός τόν Πατέρα. Καί εἶναι φωνή μεγάλη, ἀγγελική, πού στέλνει ὁ Κύριος στόν λαό του, νά ταπεινωθοῦμε ἐνώπιόν Του καί νά μετανοήσουμε ἀπό τίς κακίες μας.

   Ποιός θά μᾶς δώσει τή σύνεση νά καταλάβουμε τό μεγάλο μας λάθος, νά ἀναγνωρίσουμε καί νά παραδεχθοῦμε τήν ἁμαρτία μας, νά ἀποδοκιμάσουμε τίς ψεύτικες ἐπιτυχίες μας καί νά ἐπιζητήσουμε τόν ἀληθινό πολιτισμό, τήν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς μας; Ἔχουμε ἀκόμη καιρό. Ἡ Ἀποκάλυψη, ἡ ὁποία μᾶς φανερώνει τή συντέλεια τοῦ κόσμου, μᾶς προειδοποιεῖ ἐπίσης ὅτι ὁ Κύριος δίνει εὐκαιρίες γιά μετάνοια. Γιά τούς ἐκλεκτούς, γιά ἐκείνους πού θά διαλέξουν ἐν τέλει τόν κλῆρο τῆς σωτηρίας μέσα στήν Ἐκκλησία, «κολοβώνει» τίς ἡμέρες, συντομεύει τό κακό (Μθ 24,22). «Μῆνας πέντε», λέει ὁ Ἰωάννης (Ἀπ 9,5.10), ἐπιτρέπεται στίς ἀκρίδες καί στούς ἵππους νά ἀδικοῦν τόν λαό· καί τό «πέντε» στή συμβολική γλώσσα τῆς Ἀποκαλύψεως σημαίνει ἕνα περιορισμένο χρονικό διάστημα. Ὅσοι συλλαμβάνουμε τά μηνύματα τῶν καιρῶν, ὅσοι λαχταροῦμε νά βγοῦμε ζωντανοί μέσα ἀπ᾽ αὐτή τήν πίσσα τῆς κολάσεως, πρέπει νά βιαστοῦμε καί νά βιάσουμε τόν ἑαυτό μας. Ὁ δρόμος εἶναι ἀνοιχτός καί ἡ ἀγκαλιά τοῦ Πατέρα μᾶς περιμένει. Μπρός στόν ὄλεθρο τῆς ἀνθρωπότητος καί μές στόν ὀρυμαγδό τοῦ πολέμου κλίνουμε τά γόνατα καί ὑψώνουμε τήν κραυγή:

    Πατέρα παντοκράτορα, σύ πού εἶσαι ὁ δημιουργός τοῦ σύμπαντος κι εἶναι δικά σου ὅλα ὅσα ἐμεῖς τώρα καταστρέφουμε, ἄκουσέ μας! Δική σου εἶναι ἡ χλωρίδα καί τά περιβόλια πού κατακαίγονται, ἡ πανίδα, τά πουλιά καί τά ψάρια πού θανατώνονται· δικό σου εἶναι τό ὄζον καί τό ὀξυγόνο πού καταστρέφονται· δικά σου τά πλάσματα, παιδιά μανάδων, πού σκοτώνονται· ὅλα περιουσία δική σου κι ἐμεῖς τή λυμαινόμαστε μέ ὑψηλή τεχνολογία. Ἄκουσέ μας, σύ πού εἶσαι ὁ ἄρχοντας τῆς εἰρήνης καί ἀγαθό τῆς βασιλείας σου εἶναι ἡ εἰρήνη τοῦ ἀνθρώπου! Δῶσε σύνεση στούς σοφούς καί στούς ἡγέτες τοῦ κόσμου, πού μᾶς κυβερνοῦν, ἀλλά δῶσε σύνεση καί στούς μωρούς καί ἀλαζόνες τοῦ αἰώνα, πού μᾶς ἀπειλοῦν· σ᾽ ἐκείνους πού μάχονται γιά τό δίκαιο χωρίς νά δικαιοῦνται νά θανατώνουν τόσες ζωές, ἀλλά καί σ᾽ ἐκείνους πού σπρώχνουν τήν οἰκουμένη σ᾽ ἕναν παρανοϊκό ὄλεθρο νομίζοντας ὅτι ὑπηρετοῦν τά σχέδια κάποιου θεοῦ. Δῶσε σύνεση, χορηγέ τῆς συνέσεως, κατάπαυσε τούς πολέμους καί δώρισε τήν εἰρήνη, φιλάνθρωπε!

«Πάτερ παντοκράτορ, δημιουργέ, ἄρχων τῆς εἰρήνης, τῆς συνέσεως χορηγέ, ἱκετεύομέν σε, κατάπαυσον πολέμους καὶ δώρησαι εἰρήνην, μόνε φιλάνθρωπε!».

Στέργιος Ν. Σάκκος

“Ἀπολύτρωσις”, Ἀπριλ. 2026

 * Τό ἄρθρο αὐτό εἶχε δημοσιευθεῖ (βλ. περ. ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ, Φεβρουάριος 1991), μέ ἀφορμή τόν «πόλεμο τοῦ Κόλπου». Δυστυχῶς ἡ σημερινή πραγματικότητα τό καθιστᾶ καί πάλι ἐπίκαιρο!