Ἀπό τήν πλάνη στήν Ἀλήθεια

Screenshot

 Δέν ὑπάρχει σκοτάδι τόσο βαθύ πού νά μή μπορεῖ νά τό διαλύσει ἡ φωτοφό­ρα ἀχτίδα τῆς θείας Χάριτος. Δέν ὑ­πάρ­χει πληγή τόσο βαθιά, πού νά μή μπορεῖ νά τή θεραπεύσει ἡ θαυ­μα­τουρ­γική δύ­να­μη τοῦ Παρακλήτου.

   Ἦταν ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος τῶν και­ρῶν του, ταγμένος στήν ὑπηρεσία τοῦ σκότους, μέσα ἀπό τίς τέχνες τῆς μα­γείας καί τῆς φαρμακείας ὁ Θεωνᾶς. Στήν ἐποχή τῶν μεγάλων διω­γ­μῶν κατά τῶν χριστιανῶν, ὅταν ὁ Διο­κλητιανός ἐ­ξα­πέλυσε τήν ἀδίστα­κτη μανία του ἐνα­ντίον τῶν πιστῶν, δέν βρέθηκε στό πλευ­ρό τῶν διωκομένων, ἀλλά ἀντίθετα ἐπι­στρατεύτηκε δίπλα στούς διῶκτες. Ἦ­ταν αὐτός πού ἑτοί­μαζε τά δηλητήρια, τά ποτήρια τοῦ θανάτου πού προορίζονταν γιά τούς ὁμολογητές τοῦ Χριστοῦ.

   Μά ἦρθε τό ξημέρωμα μιᾶς δια­φο­ρετικῆς ἡμέρας, πού ἀνέτρεψε τά δεδο­μέ­να μέ τρόπο θαυμαστό. Ὁ γεν­ναῖ­ος ἐπίσκοπος Θεόπεμπτος, πού ἤλεγ­ξε τόν ἄδικο διωγμό τοῦ αὐτοκράτορα ἐνα­ντίον τῶν χριστιανῶν, ὁδηγεῖται στίς φυλακές. Παραμένει θαυματουργικά ἄτρωτος στά συνεχόμενα βασανιστήρια καί τότε τοῦ ἐπιβάλλουν μιά σα­τανική ποι­νή: νά πιεῖ θανάσιμο δη­λη­τήριο. Τό κρα­τᾶ ὑπερή­φα­να στά χέ­ρια του ὁ μάγος Θεωνᾶς, πού τό ἔ­χει παρασκευάσει. Καί τό θαῦμα γίνεται μπροστά στά μάτια ὅλων τῶν παρευρισκομένων. Ὁ ἐπί­σκο­πος κα­τα­πί­νει τό φάρμακο. Τό ποτήρι ἀ­δειά­ζει καί ὅ­μως ὁ ὁμολογητής τοῦ Χρι­στοῦ στέκεται ὄρθιος, σῶος, μέ βλέμ­μα καθα­ρό καί σῶ­μα ἄτρωτο. Δέν λυγίζει. Δέν καταβάλλεται. Δέν πεθαίνει. Τό θεϊκό ση­μεῖο εἶναι ὁλοφάνερο. Ἡ μαγεία σι­ω­πᾶ. Τώρα μιλᾶ ὁ Θεός!

   «Ἰσχὺς ἐν ταῖς βασάνοις ἐπέμφθη σοὶ παρὰ Θεοῦ, Θεόπεμπτε Ἱεράρχα· ἐν ᾗ πρὸς πίστιν Θεωνᾶν συναθλητὴν ἐπε­σπάσω».

   Ὁ κόσμος τοῦ Θεωνᾶ σωριάζεται σέ ἐρείπια μέσα σέ μιά στιγμή. Ὅ,τι πίστευε, ὅ,τι ἀκολουθοῦσε, ὅ,τι τοῦ ἔ­δινε μέχρι τότε κύρος καί ταυτότητα γίνεται στάχτη. Καί μέσα ἀπό τήν τέ­φρα ξεπηδᾶ θαυμαστά ἡ σπίθα τῆς πίστης. Ἦταν μιά δύση καί μιά ἀνα­τολή. Τό σκοτάδι τῆς μαγείας διαλύεται ἀπό τή λάμψη τῆς αἰώνιας ἀλή­­θειας. Κι ὁ πρώην μάγος γίνεται μαθητής Ἐκείνου πού εἶναι τό φῶς τοῦ κόσμου.

   Συγκλονισμένος ὁ Θεωνᾶς δέν μέ­νει σιωπηλός. Ἡ δυνατή μετάνοια γίνε­ται θαρρετή ὁμο­λο­γία. Μέ λόγια ἁπλά καί ἀληθινά διακηρύσσει πώς αὐτός πού μέχρι πρίν λίγο ἑτοίμαζε τόν θά­να­το τῶν μαρτύρων, τώρα πιστεύει στόν Ἀρ­χηγό τους. Εἶναι αὐτές οἱ στιγ­μές τῆς ζωῆς πού ἀ­νοί­γουν τή θύ­ρα τοῦ οὐρανοῦ, οἱ ὧρες πού ζυγίζουν αἰ­ω­νι­ότητα.

   Ἡ ἀπρόσμενη μεταστροφή του δέν γίνεται δεκτή μέ συγκατάβαση ἀπό τούς εἰδωλολά­τρες. Ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ τοῦ κοστίζει ἄ­μεσα τή ζωή. Ὁ Θεωνᾶς ὁδηγεῖται σέ μαρτυ­ρικό θάνατο καί θάβεται ζωντανός.

   «“Λάκκῳ”, Θεωνᾶς Μάρτυς, “ἐν κα­­τωτάτῳ ἔ­θεντό με”, ἐκραύγαζε τοῦ Ψαλ­­τηρίου».

   Μέσα στό χῶμα τό σῶμα του ἑνώ­θηκε μέ τή γῆ, ἀλλά ἡ ψυχή του πέταξε μαζί μέ τοῦ ἁγίου Θεοπέμπτου στήν ὁ­λόφωτη βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

   Στήν καρδιά τοῦ χειμώνα, στίς 5 Ἰα­νουα­ρίου, προσμένοντας τήν αὐγή τῶν Θεοφανί­ων, ἡ Ἐκ­­κλησία προβάλλει τόν πρώην μάγο ὡς πα­ρά­δειγ­μα ἐσω­τε­ρικῆς μεταμόρφωσης. Μελετώ­­ντας τόν βίο τοῦ Θεωνᾶ, πα­ρα­κο­λουθοῦ­με μία πορεία ἀπό τή σκιά στό φῶς, ἀπό τήν πλά­νη τῆς μαγείας στήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀπό τήν ἀν­θρώ­πι­νη σύγχυση στή θεία φανέρωση. Καί μέ θαυ­μασμό δοξάζουμε τόν Κύριο μαζί μέ τόν ὑ­μνωδό κι ἀνα­φω­νοῦμε: «Ποῦ γὰρ εἶχε τὸ φῶς σου λάμψαι, εἰ ­μὴ τοῖς ἐν σκότει καθημένοις; Δόξα σοι».

    Μέσα στή φαντασμαγορία τῶν ἀ­στραφτε­ρῶν στολιδιῶν καί τῶν ἐντυ­πω­σιακῶν ἑορτα­σμῶν αὐ­τῶν τῶν ἡμε­­ρῶν, ἐμεῖς ἄς ἀγκυροβο­λή­­σουμε τήν ψυ­χή μας στό λαμπρό φῶς τοῦ ἐ­πι­φα­νέντος Κυρίου. Αὐτό τό φῶς κα­τα­λύει κάθε δαιμονική ἐπι­βουλή, νι­κᾶ κάθε ἐ­νάντια δύναμη καί ζωο­γο­νεῖ τήν ἀν­θρώ­πινη ὕ­παρξη, ἡ ὁποία τό ἀ­πο­δέ­χεται ἀνεπι­φύ­λα­κτα. Εἶναι τό φῶς τό νι­κηφό­ρο, τό ἄδυτο καί αἰ­ώνιο!

Ἰχνηλάτης

“Ἀπολύτρωσις”, Ἰαν. 2026