Τό πιό γενναῖο ξεκίνημα

   Ἰανουάριος… Ἔξω ἡ βροχή χτυ­πάει τά τζάμια σάν ἐπίμονο τύμπανο καί ὁ ἄνεμος λυσσομανάει, σάν νά θέλει νά ξεριζώσει ὅ,τι βρεῖ στό πέρασμά του. Στό Γ2 ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι βαριά· οἱ    μαθητές κουβαλοῦν τήν ἔνταση ἑνός πρόσφατου μικροῦ καβγᾶ πού προηγήθηκε τήν ὥρα τῆς Γυ­μναστικῆς.

   – Καλημέρα, παιδιά! λέω δυνατά.

   Ἡ καλημέρα τῶν παιδιῶν δέν ἀκού­γεται… Κάποιοι κοιτάζουν τό πάτωμα, ἄλλοι ψιθυρίζουν μεταξύ τους, ἐνῶ ὁ Λευτέρης κάθεται μέ σταυρωμένα χέρια, φανερά ἐκ­νευ­ρισμένος.

   – Τί γίνεται ἐδῶ; ρωτάω. Θά μείνουμε ἔτσι μαλωμένοι ὅλη τή μέρα; Θά ἀφή­σουμε τόν θυμό νά μᾶς κρατήσει χωρισμένους, ἤ μή­πως… νά συγχω­ρε­θοῦμε;

   Ὁ Λευτέρης σηκώνεται λίγο ἀπό τή θέση του, ἡ φωνή του εἶ­ναι γεμάτη ἔ­νταση:

   – Ἔ, ὄχι, κυρία! Δέν μπορῶ νά συγχωρέσω κάποιους ἐδῶ μέσα πού νομίζουν ὅτι ἔχουν πάντα δί­κιο! Πά­ντα ἐκεῖνοι… ποτέ ἐγώ!

   – Ξέρετε κάτι; Νομίζω πώς ὅταν ἐπι­μένουμε μόνο στό δικό μας δίκιο, χάνου­με τήν εὐκαιρία νά καταλάβουμε τόν ἄλλο καί νά δοῦμε μιά νέα προοπτική.

   Οἱ μαθητές κοιτάζονται μεταξύ τους κάπως ἀμήχανα. Κάποιος ἀναστενάζει, ἄλλος κοιτάζει ἔξω ἀπό τό παράθυρο.

   – Ξέρετε…, συνεχίζω, ἡ συγχώρεση δέν εἶναι ἀδυναμία. Εἶναι δύναμη, ἡ πιό μεγάλη δύναμη πού ἔχουμε. Καί εἶναι ἡ μόνη πού μπορεῖ νά κάνει τήν καρδιά μας νά ἡσυχάσει. Τί εἶναι ἕνα… μικρό «συγγνώμη»; Μήπως σήμερα νά ξεκινήσουμε μέ μιά ἱστορία; Μιά ἱστορία γενναιότητας!

   Ὁ Λευτέρης κουνάει τό κεφάλι του:

   – Ἄχ αὐτές οἱ ἱστορίες σας, κυρία…

   – Ἡ σημερινή ἱστορία ἔχει μέσα της κάτι πολύ δυνατό!

   Ἡ Ἄννα σηκώνει τά φρύδια της:

   – Δηλαδή;

   – Ξεκινῶ. Τόν ἔλεγαν Διονύσιο. Ἦ­ταν ἡγούμενος ἑνός μοναστηριοῦ στή Ζά­κυν­­θο, ἄνθρωπος μεγάλης καρδιᾶς καί πίστης. Κάποτε δολοφονήθηκε ὁ ἀ­δελ­φός του σέ ἕναν κύκλο μίσους καί ἐκ­δί­κησης… μιά πραγματική βεντέτα, ὅπως γινόταν παλιά, ἀλλά συνεχίζεται ἀκόμα…

   – Καί τότε; ἀπορεῖ ἡ Σοφία.

    – Τότε ὁ Διονύσιος εἶχε κάθε λό­γο νά ζητήσει ἐκδίκηση. Ἡ καρδιά του ἦταν γεμάτη πόνο καί θλίψη, τό αἷμα τοῦ ἀδερ­φοῦ του ζητοῦσε δικαίωση. Ἀλλά ἐκεῖ­­νος ἔκανε κάτι πού κανείς δέν περίμενε: Ἐπέλεξε τή συγχώρεση.

  – Τί ἔκανε δηλαδή; ρωτάει ὁ Περι­κλῆς.

   – Δέν προβληματίστηκε οὔτε γιά μιά στιγμή. Ὅταν ὁ δολοφόνος ἦρθε στό μοναστήρι του, γιά νά ζητήσει καταφύγιο, γεμάτος τρόμο καί τύψεις, μή γνωρίζοντας ποιός ἦταν ὁ ἡγούμενος, ὁ Διονύσιος τόν ρώτησε: «Γιατί ἔρχεσαι ἐδῶ; Τί ζητᾶς;».

   – Κι ἐκεῖνος ὁμολόγησε; ρωτᾶ ὅλο ἀπορία ἡ Ἄννα.

   – Ναί. Ὁ δολοφόνος ἐξομολογήθηκε τό ἔγκλημα. Καί τότε ὁ Διονύσιος, παρά τήν πίκρα γιά τήν ἀπώλεια τοῦ ἀδελφοῦ του, τόν ἔκρυψε καί ἔπειτα τόν φυγάδευ­σε, δίνοντάς του τή δυνατότητα νά μετανοήσει.

   Τά παιδιά μένουν σιωπηλά, νιώθοντας τό μέγεθος τῆς πράξης.

   – Δηλαδή σταμάτησε τήν ἐκδίκηση, παρατηρεῖ ἡ Σοφία.

   – Ἀκριβῶς. Ἄν ὁ θυμός εἶχε κυριαρχήσει, ἡ βεντέτα θά συνεχιζόταν, καί κανείς δέν θά ἤξερε ποῦ θά τελείωνε. Ἀλ­λά χάρη στή συγχώρεση τοῦ ἁγίου Διονυσί­ου ἕνα νέο ξεκίνημα ἔγινε δυνα­τό.

   Ὁ Γιῶργος ἀνασηκώνει τό κεφάλι:

   – Σάν νά λέτε… ἡ συγχώρεση μπορεῖ νά εἶναι πιό δυνατή καί ἀπό τά ὅπλα καί ἀπό τό μίσος;

   – Ναί, παιδιά. Γενναιότητα δέν εἶναι ἡ ἐκδίκηση· εἶναι ἡ ἱκα­νό­τητα νά δίνεις ζωή ἀντί γιά πόνο, νά ἐπιλέγεις τήν εἰ­ρήνη ἀντί γιά τόν θυμό.

   Κάνω μιά παύση καί τούς κοιτάζω ὅ­λους:

   – Φανταστεῖτε, παιδιά, πόσο γεν­ναῖ­ος πρέπει νά εἶναι κάποιος γιά νά συγχωρήσει τόν δολοφόνο τοῦ ἀδελφοῦ του!… Καί αὐτή ἡ πράξη ἔμεινε στήν ἱστορία ὡς παράδειγμα γιά ὅλους μας.

   Ἡ τάξη ἡσυχάζει. Τά παιδιά κοιτάζονται σκεπτικά.

   – Κυρία…, λέει ἡ Ἄννα, μποροῦμε κι ἐμεῖς νά κάνουμε τό ἴδιο στή ζωή μας. Ἀλλά εἶναι τόσο δύσκολο κάποιες φο­ρές!

   – Ναί, Ἄννα, εἶναι δύσκολο. Ἀλλά μέ μικρές πράξεις συγχώρεσης κά­θε μέρα μπο­ροῦμε νά ἀλλάξουμε τόν κόσμο γύ­ρω μας. Σκε­φτεῖτε: Κάθε φορά πού κάποιος ἀφήνει τόν θυμό καί ἐπιλέγει τή συγχώρεση στήν οἰκογένεια, στή φιλία, στό σχολεῖο, γεννιέται μιά νέα εὐκαιρία.

   Τά πρῶτα δειλά χαμόγελα γεμίζουν τήν αἴθουσα… Ἡ νέα χρονιά ἔχει ξεκινήσει…

   – Παιδιά, λέω ἀποφασιστικά, ἡ νέα χρονιά μᾶς τονίζει μιά ἁπλή ἀλήθεια, πώς ἡ συγχώρεση εἶναι τό πιό γενναῖο ξεκίνη­μα. Νομίζω πώς τό 2026 μπορεῖ νά ξεκινήσει μέ πράξεις καί λόγια συγχώρεσης καί ἀγάπης γιά τό Γ2 … Καλή χρονιά, λοιπόν!

Μ.Ε.Χ.

“Ἀπολύτρωσις”, Ἰαν. 2026