Ἡρωικός βλαστός ἅγιας ρίζας

   Εἶναι κάποιοι τόποι πού ὁ ἀγέρας τους μοσχοβολᾶ ἡρωισμό καί τό χῶμα τους ἀναδίνει τήν ἀγάπη γιά τή λευτε­ριά. Τέτοιος τόπος παρέμεινε καί στά χαλεπά χρόνια τῆς πικρῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς ἡ Ἀρκαδία, ἡ καρδιά τῆς Πε­λοποννήσου.

   Ἐκεῖ στήν παλιά Τρίπολη ὁ Νικό­λα­ος καί ἡ Ἀλεξάνδρα ἀνέθρε­φαν τά παι­διά τους μέ τά ζείδωρα νά­μα­τα τῆς Ρω­μιοσύνης, μεταγγίζοντάς τους τό γεν­ναῖο φρόνημα τῶν ἀδούλωτων προ­γό­νων τους. Καί τούς ἀξίωσε ὁ Κύ­ριος τούς εὐσεβεῖς συζύγους νά δοῦνε ἕνα ἀπό τά βλαστάρια τους, τόν ἀγα­πη­μένο τους Λάζαρο, νά ντύνεται τό τιμη­μένο ράσο. Ὁ πόθος τοῦ νέου ἦταν ἱερός: νά διακονήσει ἀκούραστα τόν Θεό καί νά ὑπηρετήσει ἀσυμβίβαστα τό δοῦλο Γέ­νος.

   Ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς ἱε­ρα­τι­κῆς του πορείας ὁ ζηλωτής ἱερέας μέ κέ­ντρο του τόν ἱερό ναό τοῦ Ἁγίου Δη­μη­τρίου προσφέρει στόν λαό τοῦ Θεοῦ μέ γνήσια ἀγάπη τόν ἐλ­πιδο­φόρο λόγο τοῦ Θεοῦ καί τά ἱερά Μυστή­ρια. Ἀ­φυ­πνί­ζει τούς συμπατριῶτες του, τούς κατα­πιε­σμένους ραγιάδες, μέ τόν ἐνθουσια­σμό τῆς πίστης του καί τή σταθερή του ἀ­φοσίωση στήν Ἐκκλησία. Ὁ Ἅγιος προ­σφέρει φρο­ντίδα καί στορ­γή σέ ὅ­λους τούς ἀνθρώπους, χωρίς καμία διά­κριση. Ἐνώπιον τῶν πλουσίων καί τῶν ἰσχυρῶν ὑ­ψώ­νει τή φωνή του γιά τήν ὑπερά­σπι­ση τῶν ἀδικουμένων. Κι ὅταν τόν προει­δοποιοῦν νά σωπάσει, γιατί οἱ καιροί εἶ­ναι σκληροί, ἐκεῖνος χαμογελᾶ μέ ἐ­κείνη τήν ἀπροσποίητη ἁπλότητα τῶν ἀνθρώπων πού παρέδω­σαν τόν ἑαυτό τους ὁ­λο­κληρωτικά στόν Θεό.

   Στήν ἴδια περιοχή ζοῦσε τότε καί ὁ Σέ­λετος. Ἄν καί χριστιανός, ζοῦσε πα­ραδομένος σέ ἀνομίες καί ἀδικίες, ἀρ­νούμενος νά δεχθεῖ τή στοργική συμβου­λή τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μάταια πάσχι­ζε νά τόν νουθετήσει. Ὅ­ταν καταδικά­στηκε σέ θάνατο γιά τά βαριά του ἐ­­γ­κλή­ματα, ὁ Σέλετος ὑποκύ­πτοντας στόν φό­βο ἀπαρνήθηκε τόν Χρι­στό γιά νά σώ­σει τή ζωή του. Ἀλλα­ξοπίστησε! Κι ἀπό τότε, ποτισμέ­νος μέ σατανικό μίσος γιά τήν πίστη τῶν πατέ­ρων του, στρά­φηκε ἐναντίον τοῦ Λαζά­ρου μέ πλε­κτά­νες καί συκοφαντίες.

   Οἱ ἄρχοντες Τοῦρκοι, ἐνοχλημένοι ἀπό τήν ἱεραποστολική δράση τοῦ εὐ­λα­­­­βοῦς λευΐτη, τόν συλλαμ­βά­νουν χωρίς πολ­­λές διαδικασίες. Μέσα σέ ἀπειλές, κραυ­γές καί ἐξευτελισμούς ὁ Λάζαρος ὁμο­λογεῖ τήν πίστη του μέ παρρησία. Πα­ραδίδει τόν ἑαυτό του στούς ἄγριους βασανι­στές του μέ ἱλαρότητα καί εἰρήνη ψυχῆς καί ὑπομένει τά φριχτά βασανι­στήρια μέ τή λεβεντιά τῶν ἀδείλιαστων Τριπο­λι­τῶν. Ἀποκαμωμένοι οἱ ἴδιοι οἱ δήμιοι ἀπό τή θαυμαστή καρτερία τοῦ Ἁ­γίου, τόν ρίχνουν τελικά στή φωτιά. Φα­νε­ρώ­νει κι ἐκεῖ ὁ Λάζαρος τήν ἤρεμη δύναμη πού ἀναβλύζει ἀπό τούς ἀλη­θι­νούς μάρτυρες, μιά δύναμη χωρίς κραυ­γή, χωρίς ἐπίδειξη, πού δέν λο­γαριάζει τή φω­τιά, ἐπειδή ἤδη καίγε­ται ἀπό τόν ἔ­ρωτα τοῦ Θεοῦ.

   Συγκλονιστική εἶναι τούτη τήν ὥρα ἡ παρουσία τῆς πιστῆς μητέρας του, πού στέκει στό πλάι του ὄχι γιά νά τόν ἐμπο­δίσει, ἀλλά γιά νά τόν ἐνθαρρύνει, νά τόν ἐμψυχώσει: «Ὑπόμεινε, τέκνον, τὴν πρόσκαιρον φλόγα, ἵνα κληρονομήσῃς τὴν αἰώνιον δόξαν», τόν παροτρύνει. Εἶ­ναι ὅλο τό μεγαλεῖο πού μπορεῖ νά χω­ρέσει σέ μιά καρδιά μητρική, πού δι­­δάχθηκε ἀπό τή Μάνα Παναγία πώς ἡ μητρότητα δέν τελειώνει στή γέννα, ἀλ­λά κορυφώνεται στή θυσία. Ἔτσι ἡ μάνα παραδίδει τό παιδί της ὄχι στόν θάνατο ἀλλά στήν αἰωνιότητα. Ἅγια ρί­ζα ἡρωι­κοῦ βλαστοῦ!

   Ἦταν 23 Φεβρουαρίου 1605. Ὁ Ἅ­γιος παραδίδει τή μακάρια ψυχή του προσευχόμενος μαζί μέ τή μητέρα του. «Καίουσι τὸν Λάζαρον ἐν τῇ καμίνῳ ὄ­χλος κρατούντων εἵνεκεν τοῦ Δεσπό­του».

   Τό οὐράνιο φῶς πού σκεπάζει τόν τόπο γιά τρεῖς ἡμέρες ἀποδεικνύει πώς ὁ Λάζαρος ἔγινε λαμπάδα ἀναμμένη μέ τό φῶς τῆς ἀλήθειας, γιά νά ἀναζω­πυ­ρώνει στίς ψυχές τῶν δούλων Ἑλλήνων τήν πίστη, τήν ἐλπίδα καί τό θάρρος.

   Οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοί τῆς ἡρωο­τό­κου Ἀρκαδίας μέ συγκίνηση περισυνέ­λεξαν τά ἅγια λείψανα -πού διασώθηκαν ἀπό τή φωτιά-, καθώς καί τήν κόνι τοῦ ἱερομάρτυρα.

   Ἡ βιογραφία τοῦ Ἁγίου καί ἡ μαρ­τυ­ρική του τελείωση ἔχουν καταχωρισθεῖ στόν κώδικα ἀρ. 797 τῆς μονῆς Βατοπεδίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου καταγράφεται καί ἡ ἱερή Ἀκολουθία του. Ἀνα­φορά στό ὄνομά του γίνεται καί ἀπό τόν ἐνετό Προβλεπτή τῆς Πελο­πον­νήσου Γκριμάνι, ὁ ὁποῖος τό 1682 σημειώνει τό ὄνομα τοῦ Λαζάρου με­τα­ξύ τῶν ἱερέων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Τρί­πολης. Οἱ χριστιανοί τῆς περιοχῆς συνε­χίζουν νά τιμοῦν μέ ἀγάπη καί σεβασμό τήν ἱερή του μνήμη.

   Ὁ ἅγιος Λάζαρος ὁ νέος ἱερομάρ­τυρας μαζί μέ τήν ἡρωική του μητέρα ἀ­ποτελοῦν πρότυπα γνήσιας πίστης καί ἀληθινῆς ἐλευθερίας. Σέ καιρούς πνευ­ματικῆς κόπωσης καί χλιαρότητας, ἡ με­λέτη τῆς ἔνδοξης σελίδας πού ἔγρα­ψαν στό βιβλίο τῆς Ἱστορίας μᾶς ἀφυ­πνίζει καί μᾶς ἀναπτερώνει. Μᾶς διδά­­σκει πε­ρίτρανα πῶς ἡ πίστη μετα­βάλλει τή σκλα­βιά σέ στάδιο ἀγώνα καί τό μαρ­τύ­ριο σέ αἰώνια νίκη.

Ἰχνηλάτης

“Ἀπολύτρωσις”, Τεῡχος Φεβρουαρίου 2026