Ἀπό τήν ὀδύνη στήν ἀγαλλίαση

  Ἀγαπημένη μου Μαρία,

   Ἦρθες γιά λίγο στήν πολύπαθη γῆ μας. Ἡ ἀγάπη τῶν νεαρῶν γονιῶν σου σοῦ χάρισε τό φῶς τῆς ζωῆς. Κι ἄς ἦ­ταν βέβαιη ἡ -γνωστή φτωχῆς πρόγνωσης- πολυκυστική νόσος τῶν νε­φρῶν. Ἐκεῖνοι σέ κράτησαν, σέ ἀγά­πησαν, σέ περίμεναν… Ἐννέα ὁλόκληρους μῆ­νες σέ κυοφόρησε ἡ γλυκιά μανούλα σου. Δέν ἦταν δική της ἡ δύνα­μη. Δική της ἦταν ἡ ἐπι­θυ­μία καί ἡ τόλ­μη νά κά­νει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ παρά τίς ἀντίθετες συστάσεις τῶν γιατρῶν. Κι ἡ Παναγιά τή στήριξε, γιατί ἤσουν τό δικό της παιδί.

   Κι ἦρθες! Ἀντί γιά τό παιδικό δωμάτιο σέ φιλοξένησαν οἱ θάλαμοι τοῦ νοσοκομείου. Ἕνα ἀθῶο παιδικό χαμό­γε­λο ἦταν ἡ ἀνταμοιβή ὅποιου σέ πλησίαζε.

   «Βαπτίζεται ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Μα­ρία»… Κι ἔγινε ὁ θάλαμος τοῦ νοσοκομείου ἕνας ναός καί ἡ βρεφική σου κού­νια κολυμβήθρα! Φῶς πλημμύρισε τριγύρω καί ἔγινες μέλος τῆς οἰκογένειας τοῦ Θεοῦ. Μετά ἀπό λίγες μέ­ρες… «Μεταλαμβάνει ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Μαρία». Ὁ Ἀχώρητος, πού χωράει πα­ντοῦ, χώρεσε καί στήν παιδική καθαρή, ὁλοκάθα­ρη καρδιά σου! Ἦταν ἡ καλύτερη προετοιμασία γιά τό ἐπικείμενο ἔκτακτο χειρουργεῖο σου, καθώς διασωληνωμένη ἐ­πέστρεψες στή Μο­νά­δα Ἐντατικῆς Θε­- ραπείας γιά μετεγχειρητική παρακολούθηση. Ὅλα τά πρόλαβες, μικρή μου, ὅλα τά φρόντισε ὁ καλός Θεός. Σέ καταχώρισε στούς πο­λίτες τῆς βασιλείας Του καί ἔπειτα σοῦ χάρισε τό φάρμακο τῆς ἀθανασίας «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζω­ὴν αἰώνιον».

   Κατά τή νοσηλεία σου στήν Ἐντατική οἱ ἐπιπλοκές ἀκολουθοῦσαν ἡ μία τήν ἄλλη καί οἱ γιατροί ἐνημέρωναν καί προετοίμαζαν τούς γονεῖς σου γιά τό ἀνθρωπίνως «χειρότερο». Μά ἐσύ πά­ντα κατά­φερνες καί ξεπερνοῦσες ἐμπόδια καί ἀ­διέξοδα, γιατί δέν εἶχε τελειώσει ἀκόμη τό λαδάκι στό καντήλι σου. Τό νιώθαμε ἐξάλλου ὅλοι πώς κάποιος Ἄλλος κα­τηύ­θυνε τά δεδομένα στή ζωή τῆς Μαρίας. Ἐμεῖς ἤμασταν ἁπλοί πα­ρα­τη­ρη­τές.

   Ἐσύ, πού ἡ πορεία σου ὅλη ἦταν μία νεκρανάσταση, ἤθελες τίς μέρες τῆς Ἀ­νάστασης νά συναντήσεις τόν Ἀναστημένο! Πόσο γλυκιά παρηγοριά μᾶς χάρι­σες! Πόνο μά καί ἐλπίδα, θλίψη μά καί λύτρωση, εὐγνωμοσύνη καί βεβαιότητα συνάντησης μαζί Του καί μαζί σου. Μι­κρή μου Μαρία, σ’ εὐχαριστῶ πού μέ περίμενες γιά νά σοῦ κλείσω στήν ἐφημερία μου τά χωμάτινα μάτια σου τήν ὥρα πού τά ἄνοιγες στήν Αἰωνιότητα· γιά νά ἀντικρίσω στό ἤρεμο καί ἐλεύθερο πλέον ἀπό τόν ἀναπνευστήρα πρόσωπό σου μία εἰκόνα Παραδείσου!

      Ἀπό τήν ὥρα ἐκείνη ὅλα ἄλλαξαν: Ἐδῶ «κοιμόσουν» μέ φάρμακα κατασταλτικά, ἐκεῖ δοξάζεις ἀσίγαστα μαζί μέ τούς ἀγγέλους τόν Θεό. Ἐδῶ ἀνέ­πνε­ες διασωληνωμένη, ἐκεῖ εἰσπνέεις τήν εὐω­δία τοῦ Παραδείσου. Ἐδῶ ἡ καρδούλα σου παλλόταν μέ κόπο μέ τή βοήθεια τό­σων φαρμάκων, ἐκεῖ ἡ καρδιά σου χτυπᾶ ρυθμικά μόνο γιά τόν Θεό καί Πλάστη σου. Ἐδῶ χωρίς νεφρούς μέσα σέ χει­ρουρ­γεῖα καί ἐντατικές, ἐκεῖ τέλεια, ἀρ­τιμελής μέσα στή γλυκιά ἀτμόσφαιρα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ μακριά ἀπό τούς δικούς σου, ἐκεῖ μαζί μέ ὅλους τούς πολύ δικούς σου, ἁγίους καί μάρτυρες, μέσα στήν ἀγκαλιά τῆς μάνας Παναγιᾶς. Ἐδῶ γιά λίγο… μέ πόνο, τα­λαι­­- πωρία, δυσκολίες, ἐκεῖ γιά πάντα… ὅλο Φῶς, Χαρά, Ἀγάπη, Εὐφροσύνη! Ἐδῶ σέ συνόδευε ἡ προσευχή καί ἡ ἀ­γωνία τῶν γονιῶν σου, ἐκεῖ προσεύχεσαι ἐσύ γι᾽ αὐτούς μέ παρρησία μπροστά στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Μή μᾶς ξεχνᾶς, μικρό ἀγγελούδι… Καλή ἀντάμωση στή Βασιλεία Του!

Ἡ παιδίατρός σου

“Ἀπολύτρωσις”, Τεῡχος Φεβρουαρίου 2026