ΑΡΘΡΑ
Ὑπάρχει ἐλπίδα…
Εἶχα καιρό νά χρησιμοποιήσω τό λεωφορεῖο τῆς γραμμῆς, γιά νά κατέβω στό κέντρο…
Στή διαδρομή μέ περίμενε μιά πολύ εὐχάριστη ἔκπληξη, πού μέ ἔκανε νά συγκινηθῶ, νά προβληματιστῶ εὐχάριστα, νά εὐχαριστήσω τόν Κύριο καί νά τόν παρακαλέσω νά μή μᾶς ἐγκαταλείψει, ἀλλά νά ἀναζωπυρώσει μέσα μας τή σπίθα τῆς πίστης μας καί νά τήν κάνει πυρκαγιά…
Τί συνέβη;
Καθώς τό λεωφορεῖο ἐκτελώντας τή διαδρομή του πέρασε μπροστά ἀπό μιά ἐκκλησία, ἔκανα τόν σταυρό μου. Τόν ἔκανε καί ἡ κυρία δίπλα μου καί ὁ νεαρός ἀπέναντί μου καί ἡ κοπέλα, πού ἐνῶ ἦταν προσηλωμένη στό κινητό της, κοίταξε ἀπό τό παράθυρο, εἶδε τήν ἐκκλησία, ἔκανε καί αὐτή τόν σταυρό της καί ἄλλοι… ἄλλοι πιό γρήγορα καί συνοπτικά, ἄλλοι κανονικά καί ἄλλοι δυό-τρεῖς φορές…
Καί ἔνιωσα μιά χαρά μέσα μου!
Ἦταν τόσο ὄμορφη αὐτή ἡ εἰκόνα.
Ζῶ σέ μιά ἐλεύθερη καί ὀρθόδοξη χώρα, πού μέ κάθε τρόπο προσπαθοῦν νά ἀλλοιώσουν τόν χαρακτήρα της… Κι ὅμως ὁ ἁπλός ἄνθρωπος ἀντιστέκεται μέ τρόπο πού ἴσως καί ὁ ἴδιος νά μήν τό ἀντιλαμβάνεται, κάνοντας τόν σταυρό του, δηλώνοντας ὅτι εἶναι χριστιανός, ὅτι σέβεται τήν Ἐκκλησία καί ὅ,τι αὐτή πρεσβεύει.
Ἡ ἐλπίδα δέν ἔχει χαθεῖ!
Δ.Δ.-Λ.
“Ἀπολύτρωσις”, Τεῡχος Φεβρουαρἰου 2026
