ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΚΙ ΑΓΙΟΣΥΝΗ

Ὀρθός κρατᾶ σπαθί γυμνό,

ὁρμάει ἐμπρός σάν τό θεριό,

θνητός, τόν θάνατο τρομάζει,

στή λευτεριά ἡ ζωή τάμα ἀκριβό.

Πατρίδα, τοῦτα τά παιδιά σου

τά πότισες μέ ἡρωισμό.

Ψηλά τό βλέμμα κι ἡ καρδιά

στοῦ ἄπιστου τήν ἀπειλή,

ἁγνό τό αἷμα του ποτίζει

ἀπ᾿ ἄκρη σ᾿ ἄκρη σου τήν ἅγια γῆ.

Πατρίδα μου, οἱ ἅγιοί σου

στεφάνι, δόξα καί τιμή.

Πατρίδα μου, ἐσύ, μικρή,

ἁγίων καί ἡρώων γῆ,

νά γίνω ἥρωας καί ἅγιος κι ἐγώ ποθῶ,

ὅπως κι ἐκεῖνοι.

Κι ἄς μᾶς ὑψώσουν ἀπ᾿ τά χαμηλά

τά δυό σου ἔνδοξα, χρυσά φτερά:

Ἡρωισμός κι ἁγιοσύνη!

Αἰῶνες δυό πού ἡ λευτεριά

κι ἡ δόξα σ᾿ ἔντυσαν μέ φῶς.

Πῶς γέννησες, πές μου, τόν ἥρωα,

πῶς καί τόν ἅγιο ἀνασταίνεις, πῶς;

Ἀδούλωτη, σ᾿ ἄλλον δέν ἔσκυψες

παρά σ᾿ Αὐτόν πού εἶν᾿ ὁ Θεός.