Ἐθνοκτόνος νόμος καί τά παρεπόμενά του!

Flag of Greece

   Ἦταν τότε, τό μακρινό 1986 -σαράντα χρόνια πρίν- ὅταν ἡ ἑλληνική Πολιτεία ψήφισε τόν νόμο 1609/3-7-1986 (ΦΕΚ 86Α΄) γιά τίς ἐκτρώσεις μέ τόν πα­ρα­πλανητικό τίτλο: «Τεχνητή διακοπή τῆς ἐγκυμοσύνης καί προστασία τῆς ὑγείας τῆς γυναίκας…».

   Στίς μέρες μας -ἀφορμῆς δοθείσης- ἡ δημόσια συζήτηση γιά τό ἔγκλημα τῶν ἐκτρώσεων κατέδειξε ὅτι τά περισσότερα μέσα ἐνημέρωσης τάσσονται ὑπέρ τῆς γενοκτονίας τῶν ἐκτρώσεων. Ἰδι­αί­τερα μάλιστα δυσμενῆ ἐντύπωση καί ἀ­γανά­κτη­ση προκάλεσε ἡ ἀπάνθρωπη δήλωση τῆς Κυβέρνησης (διά τοῦ ἐκ­προσώπου της) ὅτι τό θέμα αὐτό ἔχει ρυθμισθεῖ παγίως: «Ἡ ἑκάστη γυνή ὁρί­ζει ἡ ἰδία τό σῶ­μα της. Τελεία καί παύ­λα».

   Μέ τό θέμα αὐτό ἔχουμε ἀσχοληθεῖ καί στό παρελθόν. Εἶναι, ὅμως, τόσο ζοφερά ἀπειλητική ἡ πραγματικότητα καί μέγιστο τό πρόβλημα, πού ἀναγκα­ζό­μα­στε νά ἐπανέλθουμε.

   Οἱ ὑπερασπιστές τῶν ἐκτρώσεων ὑ­ποστηρίζουν ὅτι τό ἔμβρυο μέχρι τή 14η ἑβδομάδα τῆς κύησης δέν εἶναι ἀ­κόμη σχηματισμένος ἄνθρωπος καί ἑ­πομένως μέχρι τότε ἡ ἔκτρωση μπορεῖ νά γίνεται, χωρίς νά ἀποτελεῖ φόνο. Ὡσ­τόσο, σύμ­φω­να μέ τή διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ἔναρξη τῆς ἀν­θρώ­πι­νης ζωῆς γίνεται ἀπό τή στιγμή τῆς σύλληψης, καθώς τό γονιμοποιη­μέ­νο ὠάριο «ἐμψυχοῦται», ἀποκτᾶ δηλα­δή τήν ἀ­θάνατη ψυχή του. Ἀπό ἐκείνη τή στιγμή ἀποτελεῖ μία ἐν ἐξελίξει ἀν­θρώπινη ὕ­παρ­ξη, μία ἀνεκτίμητη καί ἀνεπανάλη­πτη προ­σωπικότητα, πλασμένη κατ᾽ εἰ­κόνα καί καθ’ ὁμοίωση Θε­οῦ, προορισμένη γιά τήν αἰωνιότητα.

   Ἔτσι, ἐδῶ καί σαράντα χρόνια, διαπράττεται, δυστυχῶς μέ τίς εὐλογίες τῆς ἑλ­ληνικῆς Πολιτείας, μιά σιωπηρή γενο­κτονία. Σύμφωνα μέ τούς ὑπολο­γισμούς τῶν εἰδικῶν, κατά τή διάρκεια αὐτῆς τῆς τεσσαρακονταετίας μία ὁλό­κληρη Ἑλ­λά­δα καί πλέον ἔχει σφα­για­σθεῖ στίς γυναικολογικές κλινικές τῆς πατρίδας μας. Καί τό ἀκόμη πιό ἀνη­συχητικό εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχει κανένα σημάδι ἀλλαγῆς πορείας πλεύσης. Ἡ σκληρότητα καί ἀπαν­θρωπιά τοῦ ἀν­θρώπου δέν ἔχει ἱστορικό προη­γού­μενο.

   Ἀμείλικτες οἱ συνέπειες! Σκληρό τό ἀποτύπωμα στό δημογραφικό γιά τήν πατρίδα μας καί ἐξαιρετικά ἀπο­γοη­τευ­τικό. Δέν ἀνησυχεῖ τήν πολιτεία; Ρη­τά ἡ ἁγία Γραφή τονίζει· «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁ­μαρτίας θάνατος» (Ρω 6,23). Καί ἐδῶ κυριολε­κτοῦμε.

   Σύμφωνα μέ τά στοιχεῖα τοῦ Ἰνστι­τούτου Δημογραφικῶν Ἐρευνῶν καί Με­­λετῶν (ΙΔΕΜ), ἡ Ἑλλάδα πέρασε ἀπό θε­τικά φυσικά ἰσοζύγια, μέ περισσότερες γεννήσεις ἀπό θανάτους, σέ μόνι­μα ἀρ­νητικά ἀπό τή δεκαετία τοῦ 2010 καί με­τά. Τό 2011 οἱ θάνατοι ξεπέρασαν τίς γεν­- νήσεις κατά περίπου 4.300, ἐνῶ τό 2024 ἡ διαφορά ἐκτινάχθηκε στίς 58.500. Συνολικά, τήν περίοδο 2011–2024, σημειώθηκαν 510.000 περισσότεροι θάνατοι ἀπό γεννήσεις, μέ ἀποτέ­λεσμα τή μείωση τοῦ πληθυσμοῦ κατά περίπου 715.000 ἄτομα.

   Σύμφωνα μέ τούς εἰδικούς, «ἄν καί κερδίσαμε σχεδόν 17 χρόνια ζωῆς ἀπό τό 1951 ὥς τό 2024, ὁ ἀριθμός τῶν ἡλι­κιω­μένων ἔχει αὐξηθεῖ ἐκρηκτικά». Πράγμα­τι, οἱ πολίτες ἄνω τῶν 65 ἐτῶν ἔ­χουν πε­νταπλασιαστεῖ, ἀπό 520.000 τό 1951 σέ σχεδόν 2,5 ἑκατομμύρια σήμε­ρα, ὁ­δη­γώ­ντας σέ ἀναπόφευκτη αὔ­ξηση τῶν ἐ­τή­σιων θανάτων.

   Ἐπιπλέον, μία ἄλλη παράμετρος, τήν ὁποία δέν μποροῦμε νά παραβλέψου­με, εἶναι ἡ μείωση τῶν γεννήσεων. Ἀπό 148.000 τό 1980, οἱ γεννήσεις ἔ­πεσαν στίς 68.500 τό 2024, καί τό 2025 διαφαίνονται ἀκόμη λιγότερες. Σέ νομό μάλιστα τῆς Δ. Μακεδονίας τό 2025 οἱ θάνατοι ἦταν 444 καί οἱ γεννήσεις 28! Γενικά οἱ γυ­ναῖ­κες πού γεννήθηκαν μετά τό 1980 κάνουν ὅλο καί λιγότερα παιδιά, καί σέ μεγαλύτερη ἡλικία, μέ ἀποτέ­λε­σμα ἡ μέ­ση γονιμότητα νά ἔχει πέσει κάτω ἀπό 1,5 παιδί ἀνά γυναίκα. Τί περιμένουμε; Ἀργο­σβήνουμε!

   Ἡ δημογραφική, λοιπόν, πρόκληση τῆς Ἑλλάδας δέν εἶναι μόνον ἀριθμη­τι­κή. Ἄν δέν ὑπάρξουν ἄμεσα καί στο­χευ­μέ­να μέτρα σέ τοπικό ἐπίπεδο, οἱ ἀπο­­κλί­σεις αὐτές θά διευρυνθοῦν, ἀπειλώ­ντας τή συνοχή καί τό μέλλον ὁλό­κλη­ρης τῆς χώ­ρας.

   Συνοψίζοντας θά θέλαμε νά κρούσου­με καί πάλι τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιά τό φοβερό αὐτό ἔγκλημα, πού ἀφήνει πί­σω του ψυχικά καί σωματικά ναυάγια, προκαλεῖ σοβαρά οἰκογενειακά καί κοινωνικά προβλήματα, ἐνῶ παράλληλα δη­μιουργεῖ συνθῆκες δημογρα­φι­κῆς κατάρ­ρευσης τῆς χώρας μας. Τό αἷμα τῶν ἀδι­κοχαμένων παιδιῶν βοᾶ ἐνώπιόν μας· καί δέν σκεφτόμαστε ὅτι καθημερινά πλη­ρώνουμε τό τίμημα μέ τά ποικίλα σημεῖα τῶν καιρῶν, τά ὁποῖα ἀλλεπάλληλα ξε­σποῦν ἐπάνω μας. Ὀ­φεί­λουμε νά πα­ρα­δεχτοῦμε ὅτι πρόκειται γιά βαρύτατο ἁ­μάρτημα, μέ συνέ­πειες πού ξεκι­νοῦν ἀπό τήν παροῦσα ζωή καί ἐπεκτείνονται στήν αἰωνιότητα.

   Συνεπῶς, καλούμαστε ὅλοι νά διατρανώσουμε τή διαμαρτυρία μας γιά τό σιωπηλό αὐτό ἀνοσιούργημα, πού κατατρώει τίς σάρκες τῆς κοινωνίας μας. Νά ἀπαι­τή­σουμε, ἀνάμεσα στά ἄλλα νομοθετήματα πού περιφρουροῦν τά δικαι­ώματα τῶν μειονοτήτων ἤ τῶν ζώων, νά προ­στεθεῖ καί ἡ προστασία τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀ­γέννητων παιδιῶν, τῶν ἀ­θώων αὐτῶν εἰ­κόνων τοῦ Θεοῦ. Ἐξ­άλ­λου, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 2 τοῦ Συντάγματος (παρ. 1), «Ὁ σεβασμός καί ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀ­ποτελοῦν τήν πρωταρχική ὑ­ποχρέ­ωση τῆς Πολιτείας». Καί ἡ πρώτη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ζωή του. Ἄς τή σε­βα­στεῖ!

Εὐδοξία Αὐγουστίνου

“Ἀπολύτρωσις”, Μάρτ. 2026