Ἡ τεχνητή νοημο­σύνη ἔχει λάβει τεράστιες διαστάσεις καί καθορίζει πλέον τήν ἀτομική καί συλλογική ζωή ἑκατομμυρίων ἀν­θρώπων παγκοσμίως. Τείνει μάλιστα νά θεωρεῖται ὅτι ὑπέρκειται τοῦ ἀνθρώ­πι­νου νοῦ λόγῳ τῶν ἐντυπωσιακῶν δυνατοτήτων της.

   Εὔστοχη ἦταν ἡ ἀπάντηση τοῦ τ. Ἀ­ντι­προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Γ. Ἀ­ποστο­λάκη πρός τόν ἑβραῖο καθηγητή Γιουβάλ Νόα Χαράρι: «Ἡ Τεχνητή Νοημο­σύνη πού λατρεύετε μπορεῖ νά γράψει λόγια γιά τόν Θεό, δέν μπορεῖ ὅμως νά φέρει τόν ἄν­θρωπο σέ κοινωνία μέ τόν Θεό. Μπορεῖ νά μιμηθεῖ τό κήρυγμα, ἀλλά δέν μπορεῖ νά σηκώ­σει τόν σταυρό τοῦ καθαγιασμοῦ. Μπο­ρεῖ νά παράγει θρησκευτικό λόγο, νά γράφει κηρύγμα­τα, νά ἱδρύει λατρεῖες καί σέκτες· δέν μπορεῖ ὅμως νά γίνει Ἐκκλη­σία. Ὅ­ποιος συγχέει τή γλώσσα μέ τή Χά­ρη, τόν λόγο μέ τήν Ἀλήθεια καί τήν πλη­ροφορία μέ τή Σωτηρία, δέν προφητεύει τό μέλλον· ἀκυρώνει τό πρόσωπο. Καί ἐκεῖ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ ὀρθόδοξη ἀντίρρησή μας».

“Ἀπολύτρωσις”, Μάρτ. 2026