Ἡ πρόκληση τῆς Ἀνάστασης

   Ἄπιστοι καί ἄθεοι δηλώνουν ἀρκετοί στίς «χριστιανικές» κοινωνίες ἀπό τήν ἐποχή τοῦ «Διαφωτισμοῦ» ὥς τίς μέρες μας. Γιά νά στηρίξουν τίς ἀπόψεις τους προβάλλουν ἐπιχειρήματα φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά καί κυρίως «ἐπιστημονικά». Τό ἐντυπωσιακό εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι ἀποφεύγουν ν᾽ ἀσχοληθοῦν μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Δέν ἀναφερόμαστε στόν ἰδεολογικό ὑλισμό, πού ἔφτασε στό σημεῖο νά ἀρνηθεῖ ἀκόμη καί τήν ἱστορικότητα τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ. Κυρίως ἔχουμε κατά νοῦ τούς διάφορους ἀνένταχτους θεωρητικούς τοῦ ὑλισμοῦ, πού ἔγραψαν ὀγκώδη συγγράμματα καί καταγίνονται μέ τίς πτυχές τοῦ ἀνθρώπινου βίου. Ἀναλύουν τό παρελθόν, ἑρμηνεύουν τό παρόν καί προφητεύουν τό μέλλον, ἀγνοώντας προκλητικά τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ! Φυσικά δέν λείπουν οἱ διθυραμβικές κριτικές γιά τούς «μεγάλους» αὐτούς στοχαστές, πού διαμόρφωσαν μέ τά κείμενά τους τή γνώμη πολλῶν σκεπτόμενων ἀνθρώπων.

   Περνᾶ συνήθως ἀπαρατήρητη ἀπό πολλούς ἡ ἀνάγκη νά ἀναφέρονται συχνά στήν ἐποχή «πρίν» καί «μετά ἀπό τήν ἀρχή τῆς χρονολογίας μας»! Πιστεύουν ἄραγε πώς πετυχαίνουν ἔτσι νά ἐξοβελίσουν ἀπό τήν ἱστορία τόν Χριστό; Ὁ Χριστός δίχασε τήν ἱστορία σέ πρίν καί μετά ἀπό Αὐτόν. Ἡ Βίβλος ἔχει μεταφραστεῖ σέ τόσες γλῶσσες καί ἔχει γνωρίσει τέτοιο ἀριθμό ἐκδόσεων, ὥστε νά μήν ὑπάρχει δεύτερο βιβλίο πρός συναγωνισμό!

   Πολλοί βρίσκουν τήν Καινή Διαθήκη βιβλίο εὐτελές, ἀνάξιο μελέτης ἀπό «πνεύματα» πού ἐρευνοῦν τά βάθη τῆς ἀνθρώπινης σοφίας! Ἀρνούμενοι τόν πνευματικό κόσμο ἐπιχειροῦν νά εὐτελίσουν καί τήν ἔννοια πνεῦμα, στρεβλώνοντας τό νόημά της. Τό ἱερό κείμενο εἶναι τόσο ἁπλό, ὥστε νά τό καταλαβαίνουν καί ὀλιγογράμματοι. Στόχος του δέν εἶναι νά ἱκανοποιήσει τήν ἀνθρώπινη κενοδοξία, ἀλλά νά δείξει τόν δρόμο πρός τή λύτρωση.

   Οἱ πάσης φύσεως στοχαστές κοπίασαν νά προσφέρουν στήν ἀνθρωπότητα ὁρισμούς καί ἀναλύσεις γιά τίς ὑψηλές ἔννοιες. Ἔγραψαν γιά τήν ἐλευθερία, τήν ἀλήθεια, τό δίκαιο, τή ζωή. Μοιάζουν μέ τόν κυνηγό τοῦ αἰσώπειου μύθου, πού δέν ἤθελε νά ἔλθει ἀντιμέτωπος μέ τό λιοντάρι· τά ἴχνη του μόνον ἀναζητοῦσε! Ὁ Χριστός μᾶς φέρνει ἐκεῖ πού ἐνδόμυχα ποθοῦμε νά φθάσουμε. «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ἰω 14,6), διακηρύττει. Δέν εἶναι οἱ ἔννοιες τῶν πλαστικῶν γλωσσῶν, πού ὁδηγοῦν στήν κατανόηση τῶν μεγάλων ἀληθειῶν. Εἶναι τά πρόσωπα πού βιώνουν μέ συνέπεια λόγων καί ἔργων καί γίνονται φάροι φωτεινοί. Ὁ Χριστός μέ τή μωρία τοῦ σταυροῦ ἀπάλλαξε τόν ἄνθρωπο ἀπό τή σοφία πού τόν ὁδηγεῖ στά ἀδιέξοδα.

   Θά περίμενε κανείς ἀπ᾽ ὅλους αὐτούς πού ἀγνοοῦν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ νά δείξουν τουλάχιστον κάποια συμπάθεια πρός αὐτό. Ὑπῆρξε θύμα ἑνός ἄγριου φανατισμοῦ καί μιᾶς θλιβερῆς κακοδικίας. Ὑπέμεινε ἐμπτυσμούς, μάστιγες, κολαφισμούς, σταυρό καί θάνατο, ἀντιμετωπίζοντας τούς δημίους του μέ τή θαυμαστή ρήση: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λκ 23,34). Ἀναλύοντας κοινωνιολογικά τό φαινόμενο Ἰησοῦς, τό πρόβαλαν κάποιοι ὡς τό πρότυπο τῆς δειλίας καί τή διδασκαλία του ὡς τό ἀποτελεσματικότερο ὅπλο τῶν ἑκάστοτε κρατούντων γιά τήν ὑποταγή τῶν λαῶν!

   Δέν εἶναι καί λίγοι οἱ εἴκοσι αἰῶνες ἀπό τότε πού δίχασε τήν ἱστορία. Σέ στιγμές εἰλικρίνειας ὅλοι ἀναγνωρίζουμε πώς τό Εὐαγγέλιο μετέβαλε τά ἤθη τῶν ἀνθρώπων στούς λαούς πού ἐπηρέασε. Ἄν ὑπῆρχε ἡ διάθεση ἀποδοχῆς μέ ταπείνωση ἀπέναντι στά λόγια Του, θά γινόταν ἀντιληπτό ὅτι ἐπαναλαμβάνεται ἡ κακοδικία τοῦ Πιλάτου ὑπό φοβερότερες συνθῆκες. Τή θέση τοῦ διστακτικοῦ Πιλάτου κατέχουν πρόσωπα πού ξεπερνοῦν σέ ἐμπάθεια τούς ἄρχοντες τῶν Ἑβραίων. Ὁ Χριστός τούς εἶναι ἀνυπόφορος, ἐπειδή τούς ἐλέγχει!

   Στέκει καί σήμερα ὁ Χριστός προκλητικός, γιατί δέν θέλει νά δώσει ὅ,τι ὁ ἄνθρωπος ζητᾶ. Ἡ γήινη ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἐπιθυμεῖ ὅ,τι ὁ σατανᾶς πρόσφερε στούς τρεῖς πειρασμούς τοῦ Ἰησοῦ στήν ἔρημο: ἐξουσία (ἐνῶ ὁ Χριστός εἶπε νά γίνουμε ὑπηρέτες πάντων), ἄρτο (ἐνῶ τόνισε πώς Αὐτός εἶναι ὁ ἄρτος ὁ ἀληθινός) καί θέαμα (ἐνῶ ὁ Χριστός κρυβόταν ὕστερα ἀπό κάθε θαῦμα). Ὁ Ἰησοῦς ἀπέκρουσε τούς τρεῖς πειρασμούς, αἰώνιες παγίδες γιά τόν ἄνθρωπο, καί τοῦ πρόσφερε τό ἀγαθό πού βαθιά ἀναζητοῦσε: τήν αἰώνια ζωή. Ἀλλά δέν τό ἐξέθεσε σέ κάποια βιτρίνα πολυκαταστήματος. Τό ἔθεσε στό τέρμα ἐπίπονης πορείας, θυμίζοντας τήν πορεία του πρός τό Πάθος, πού κατέληξε στή λαμπρή Ἀνάστασή του! Σήμερα ἀρκοῦνται στήν ἀποδοχή τῆς Ἀνάστασης ὡς ἀλληγορικῆς ἔννοιας καί ὄχι ἱστορικοῦ γεγονότος, πού τούς παρέχει ἐλπίδες γιά τήν κοινωνική ἀνάσταση, ἤ ἐλπίζουν σέ ἐγκόσμιους «σωτῆρες» δημαγωγούς. Βέβαια οἱ διαψεύσεις τους εἶναι ἀπανωτές.

   Ὁ Ἀναστημένος ἀμφισβητεῖται ἀκόμη κι ἀπό «πιστούς», πού ψάχνουν δρόμους πρός τήν αἰώνια ζωή παρακάμπτοντας τή σταύρωση. Μοιάζουν μέ τόν τραγικό Σίσυφο τῆς μυθολογίας, πού ἐγκαταλειμμένος ὠθεῖ τόν λίθο στήν ἀνηφοριά. Στήν περίπτωσή μας ὅμως ὁ Χριστός εἶναι πρόθυμος νά ἐπωμισθεῖ αὐτός τό φορτίο μας, ἀρκεῖ νά τοῦ τό ζητήσουμε. Ἡ ἀνθρώπινη τραγικότητα εἶναι διττή: Ἤ ἀρνούμαστε κυνικά πώς σηκώνουμε φορτίο δυσβάστακτο, τρεφόμενοι μέ ψευδαισθήσεις, ἤ ἀρνούμαστε ἐγωιστικά τήν ὅποια βοήθεια. Μποροῦμε νά πορευθοῦμε μόνοι στή ζωή, δίχως βοήθεια ἤ μέ ἐπαρκῆ τήν ἐνδοκοσμική συνεργία τῆς ἐπιστήμης καί κάποιας ἰδεολογίας, μή ἀποδεχόμενοι ὅτι περάσαμε στή μεταϊδεολογική ἐποχή! Μάταια ἡ ψυχή πού λιμοκτονεῖ ἀναζητεῖ τήν τροφή της. Ἡ πίστη στόν Ἀναστημένο βρίσκεται ὑπό ἐμφανῆ διωγμό στίς «χριστιανικές» κοινωνίες. Σημειωτέον πώς ἕνα πλῆθος ὑποκαταστάτων προβάλλονται ἀπό πρόσωπα πού ἔχουν ταχθεῖ στήν πολεμική κατά τοῦ Χριστοῦ.

   Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ὡς γεγονός εἶναι ἀφόρητη. Θέλει φρόνημα ταπεινό νά τήν ἀποδεχθεῖ κανείς κι ἀπ᾽ αὐτό ἔχει τόσο ἔλλειψη ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος!

Ἀπόστολος Παπαδημητρίου

“Ἀπολύτρωσις”, Ἀπολ. 2026