Δεῦτε λάβετε φῶς!

  Σ’ ἕνα πανηγύρι φωτός μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας τό βράδυ τῆς Ἀνάστασης. Λαμπροντυμένος ὁ ἱερέας προβάλλει στήν Ὡραία Πύλη μ’ ἀναμμένη τή λαμπάδα καί προσκαλεῖ τούς πιστούς νά πλησιάσουν, νά λάβουν τό φῶς «ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός». Καί μεμιᾶς, καθώς ἡ φλόγα μεταδίδεται ἀπό λαμπάδα σέ λαμπάδα, φωτίζεται καί λάμπει ὅλος ὁ ναός, τό προαύλιο ὅπου βγαίνουμε γιά τήν ἀναστάσιμη Ἀκολουθία, ὅλη ἡ ἀτμόσφαιρα.

   Φῶς! Ἡ πιό ὄμορφη λέξη, ἡ πιό πλούσια στό λεξιλόγιό μας, κυριολεκτικά καί μεταφορικά. Μέ τή θεϊκή προσταγή «γενηθήτω φῶς» (Γέ 1,3) ξεκίνησε ἡ δημιουργία κι ἔγιναν ὅλα «καλὰ λίαν» (Γέ 1,31). Ἀλλά κι ὅταν ἡ ἀνταρσία σάλεψε τήν τάξη κι ἅπλωσε τό σκοτεινό πέπλο της, ὁ ἀποστάτης ἄνθρωπος δέν ἔπαυσε νά διψᾶ γιά φῶς, νά ποθεῖ τήν ἀπελευθέρωσή του ἀπό τό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας, τῆς πλάνης, τῶν προλήψεων, τῆς διαφθορᾶς, κάθε κακίας πού ἔπνιγε τήν ψυχή του. Κι ὁ πανάγαθος Πλάστης ἱκανοποίησε αὐτή τή ζωτική ἀνάγκη τοῦ πλάσματός του. Ἦρθε στή γῆ μας ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» (Μα 4,2). Ἀνέτειλε ἡ ΖΩΗ καί τό ΦΩΣ, γιά νά ζωογονήσει καί νά φωτίσει τόν καθέναν πού τό ἐπιθυμοῦσε. Φώτισε μέ τήν ἐπί γῆς ζωή του, μέ τά θαυμαστά σημεῖα πού ἐπικυρώνουν τήν ὑπέροχη διδασκαλία του, μέ τή σταυρική του θυσία. Φώτισε καί φωτίζει μέ τή λαμπροφόρο ἀνάστασή του, πού ἐξουδετέρωσε τό σκιάχτρο τοῦ θανάτου καί μετέβαλε σέ ζωηφόρο φωταγωγό τό σκοτεινό μνῆμα.

   Τώρα ὅλα ἔχουν γεμίσει φῶς. Εἶναι ὅμως ἀνάγκη νά θελήσει νά τό ἀποδεχθεῖ ὁ καθένας προσωπικά. Καί ἡ ἀποδοχή γίνεται μέ μία μόνο συναλλαγή: Παίρνουμε φῶς Χριστοῦ δίνοντας ὡς ἀντάλλαγμα τόν ἑαυτό μας, ἀντιπροσφέροντας δηλαδή τή μετάνοια καί τήν ὑπακοή μας στό θέλημά του. Ἔτσι ἐνεργεῖται μιά νεκρανάσταση μές στήν ψυχή μας. Ἡ ἐπίμονη καθημερινή προσπάθεια μᾶς βεβαιώνει ἐμπειρικά ὅτι «Χριστὸς ἀνέστη» καί τροφοδοτεῖ τή δοξολογία μας πρός «τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν». Μ’ αὐτή τήν ἐμπειρία ἡ Ἀνάσταση γίνεται προσωπικό μας βίωμα, τό ὁποῖο ἐπικυρώνεται μέσα στήν ἁγία μας Ἐκκλησία, πού κατά τήν πατερική ἔκφραση εἶναι ὁ Χριστός παρατεινόμενος στούς αἰῶνες.

  Ἡ ἀναμμένη λαμπάδα στά χέρια τοῦ πιστοῦ ἀποτελεῖ ὑπόμνηση τῆς ἀνάγκης γιά συνεχῆ μετάνοια καί ἀνανέωση τῆς πίστης του στόν Ἀναστημένο. Συγχρόνως τοῦ ὑπενθυμίζει νά ᾽ναι μία πνευματική λαμπάδα, πού θά διατηρεῖ καί θά διαχέει στό περιβάλλον τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει τάχα μεγαλύτερη ἀναγκαιότητα γιά τόν κόσμο μας;

“Ἀπολύτρωσις”, Ἀπρίλιος 2026