Πτώση – ἀνάσταση

  Ὁ πρεσβύτης Συμεών ζοῦσε στήν Ἰερουσαλήμ, μακριά ἀπό τά μεγάλα γεγονότα τῶν πολιτικολόγων τῆς πόλεως. Περίμενε καί αὐτός τόν Μεσσία. Ζοῦσε μέσα στά ἔργα του, ἔργα τῆς δικαιοσύνης καί τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, ὅπως οἱ βοσκοί τῆς Βηθλεέμ ἀνάμεσα στά πρόβατά τους. Ἐκεῖνοι μέσα στήν ἁπλοϊκότητά τους ἀξιώθηκαν πρῶτοι νά δοῦν τό Βρέφος. Ὁ Συμεών, μέσα στήν πίστη καί στήν ἐλπίδα του, ἀξιώθηκε νά δεῖ καί νά ἀγκαλοφορήσει τό Βρέφος.

   Ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Παρθένος Μαρία ἔρχονται μαζί μέ τό Παιδίον νά προσφέρουν στόν Θεό τή θυσία γιά τόν καθαρισμό, ὅπως ὅριζε ὁ Νόμος. Kαί ἐκεῖ στόν Ναό, πού ἦταν τό κέντρο τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ, ὁ Συμεών, ἐμπνευσμένος ἀπό τόν Θεό, προλέγει ὅτι τό φῶς τοῦ Μεσσία θά λάμψει ὄχι μόνο στόν Ἰσραήλ, ὅπως ἤθελαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἀλλά καί στά ἄλλα ἔθνη. Ὅμως κοντά σέ αὐτά τά λόγια του, μέ τά ὁποῖα ὑπερπηδοῦσε τή ζηλόφθονη ἰδιοτέλεια τῶν φαρισαίων καί προδιέγραφε τό οἰκουμενικό σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὁ Συμεών προεῖπε καί κάτι ἀκόμη φοβερό­τερο γιά τόν Ἰσρα­ήλ: Αὐτό τό Βρέφος πού κρατεῖ ἔχει προορισθεῖ νά εἶναι ἡ πτώση καί ἡ ἀνάσταση πολλῶν στόν Ἰσραήλ. Πολλοί στόν Ἰσραήλ ἐξαιτίας του θά σωθοῦν, ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι θά καταστραφοῦν.

   Πράγματι ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ δίχασε· καί δίχασε ὄχι μόνο τόν Ἰσραήλ ἀλλά καί ὅλους τούς ἀνθρώπους.

   Ὁ Ἰησοῦς ὑπῆρξε ὁ λίθος ὁ «ἀκρογωνιαῖος», ἀλλά καί ὁ λίθος τοῦ «προσκόμματος» καί «ἡ πέτρα σκανδάλου». Ἐπάνω σ᾽ αὐτόν τόν λίθο προσέκοψαν ὅλοι οἱ Ἰσραηλίτες. Καί ὅσοι μέν δέν πίστευσαν σ᾽ αὐτόν, παρέμειναν πεσμένοι καί συνετρίβησαν. Ὅσοι ὅμως πίστευσαν, σηκώθηκαν καί τόν προσκύνησαν. Ἀπό τή μία πλευρά οἱ ἅγιοι τοῦ Ἰσραήλ, ἱερατεῖο, φαρισαῖοι καί γραμματεῖς, τόν ἀποδοκιμάζουν, τόν ἀποπέ­μπουν καί τόν παραδίδουν σέ ἀτιμωτικό θάνατο. Ἀπό τήν ἄλλη, ὅμως, ἁμαρτωλοί καί τελῶνες γίνονται φίλοι του, Τόν πιστεύουν· μερικοί μάλιστα γίνονται καί μαθητές του.

   Πέτρα σκανδάλου ὁ Χριστός στή ζωή του ἀλλά καί στόν θάνατό του. Ἕνας μαθητής του τόν προδίδει, διότι προσέκοψε σέ κάποιο πάθος του. Ἀλλ᾽ ἕνας ἑκατό­νταρχος ἐπάνω στόν πέτρινο Γολγοθᾶ τόν ὁμολογεῖ ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ. Δύο ληστές εἶναι μαζί του στήν ἐπιθανάτια ἀγωνία του. Ὁ ἕνας τόν χλευάζει γιά τό χαμένο μεγαλεῖο του. Ὁ ἄλλος ὅμως τόν ὁμολογεῖ καί ζητεῖ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

   Πέτρα σκανδάλου ὁ Ἰησοῦς στή ζωή, στόν θάνατο ἀλλά καί μετά θάνατον. Τό ὄνομα ἑνός νεκροῦ πιά, ὅπως τόν θεωροῦσαν οἱ ἐχθροί του, συνέχιζε νά προκαλεῖ καί νά καλεῖ. Ἕνας τέτοιος ἐχθρός του, φανατικός ἀλλά καί τίμιος, ἦταν ὁ Παῦλος. Πηγαίνει στή Δαμασκό. Μολονότι ἔφιππος, σκόνταψε ἐπάνω σ᾽ αὐτόν τόν λίθο. Ὄχι μόνον ἔπεσε στή γῆ, ἀλλά καί τυφλώθηκε. Μέ τήν πτώση του ταπεινώθηκε ὁ Ἰουδαϊσμός. Καί μέ τήν τύφλωσή του ἔκλεισε τά μάτια του στόν παλαιό κόσμο τοῦ νόμου καί τῆς φθορᾶς, γιά νά τά ἀνοίξει στόν νέο τῆς χάριτος καί τῆς ἀφθαρσίας.

   Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ εἶχε ἀνομοιόμορφο ἀποτέλεσμα ὄχι μόνο γιά τόν Ἰσραήλ, ἀλλά καί γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους. Μολονότι ὁ σκοπός τῆς ἐλεύσεώς του δέν εἶναι ἡ πτώση, ἀλλά ἡ ἀνάσταση καί ἡ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἐντούτοις σέ ἄλλους εἶναι «ὀσμὴ ζωῆς εἰς ζωὴν» καί σέ ἄλλους «ὀσμὴ θανάτου εἰς θάνατον» (Β´ Κο 2,16). Γιατί; Διότι ἡ σωτηρία ἐπιτεύχθηκε ἀντικειμενικά, ἀλλά δέν ἐπιτυγχάνεται πάντοτε ὑποκειμενικά. Ἐάν ὁ ἄνθρωπος δέν θέλει, εἶναι ἀδύνατον νά σωθεῖ.

   Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, λοιπόν, εἴτε θέλουν εἴτε δέν θέλουν, σκοντάφτουν ἐπάνω στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Τό πρόσωπο αὐτό ἔγινε ἀντικείμενο ἄπειρου φθόνου ἀλλά καί βαθιᾶς εὐσέβειας, ἀνεξάλειπτου μίσους ἀλλά καί ἄπειρης ἀγάπης. Γιά χάρη του ἑκατομμύρια εὐγενεῖς καί ἡρωικές ψυχές θυσίασαν τή ζωή τους. Ἀλλά καί τόσοι ἄλλοι κατεδίωξαν τό ὄνομά του. Τόνοι μελάνης χύθηκαν γιά νά ὑμνήσουν τό μεγαλεῖο του. Ἀλλά καί τόσοι ἄλλοι, πικροί σάν τή χολή πού τοῦ προσέφεραν στόν Σταυρό, χύθηκαν γιά νά σπιλώσουν τό ὄνομά του.

   Στρατιές μαρτύρων ἦσαν ἕτοιμες νά δώσουν μύριες ζωές γιά χάρη του. Ὅμως σέ τόσους ἄλλους τό ὄνομά του προκάλεσε μίσος φοβερό, ὥστε τό πᾶν ἔκαναν γιά νά τό ἐξαλείψουν. Πνεύματα φωτεινά καί καλλιεργημένα ἔγραψαν τόσα πολλά γιά τό πρόσωπό του, ἀλλά καί τόσοι ἄλλοι ἔβγαλαν τό δηλητήριό τους, γιά νά φονεύσουν Αὐτόν πού δέν φονεύεται μέ τίποτε.

   Ἀλλά ποῦ εἶναι οἱ τόσοι ἐχθροί του; Ποῦ εἶναι οἱ τόσοι διῶκτες τοῦ ὀνόματός του, ὅπως ὁ Διοκλητιανός, ὁ ὁποῖος ἐπί τῇ βεβαίᾳ καταστροφῇ τοῦ ὀνόματος τῶν Χριστιανῶν ἔκοψε νόμισμα μέ τήν ἐπιγραφή ΝΟΜΙΝΕ CHRISTIANORUM DELETO; Ποῦ εἶναι οἱ τόσοι ὕπουλοι ἐχθροί του, πού μέ τή φιλοσοφία τους θέλησαν νά ξεριζώ­σουν τήν πίστη στό ὄνομά του; Ὅλοι ἐξαφανίσθηκαν. Ἐνῶ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μένει διαρκῶς εὐλογημένο καί προσκυνητό στούς αἰῶνες.

   Εἴτε τό θέλουμε εἴτε δέν τό θέλουμε, εἴτε πιστεύουμε εἴτε δέν πιστεύουμε, ὁ Χριστός εἶναι ἡ πέτρα πού πάντα μᾶς ἀκολουθεῖ καί ἐπάνω της ἀργά ἤ γρήγορα θά σκοντάψουμε.

   Ὅλοι στή ζωή μας ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τόν Ἰησοῦ. Χωρίς Αὐτόν ἡ ζωή μας δέν ἔχει νόημα. Αὐτός εἶναι τό πᾶν γιά μᾶς. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη τῆς φωνῆς τοῦ Κυρίου, «πού μιά μονάχα λέξη της μπορεῖ νά μᾶς βγάλει ἀπό τόν λάκκο τῆς πτώσεώς μας», ἔγραφε ὁ Papini.

π. Εἰρηναῖος Χατζηεφραιμίδης

“Ἀπολύτρωσις”, Φεβρ. 2026