Στή σκέπη τοῦ Θεοῦ

   Στήν ὑποδοχή κάθε νέου χρόνου ἡ ἐλπίδα φαίνεται νά νικᾶ τήν ἀπογο­ή­τευ­ση, πού συνήθως γεννᾶ ἡ ἀνασκόπηση τοῦ χρόνου πού ἔφυγε. Ἴσως διότι οἱ ἄνθρωποι σκεφτόμαστε ὅτι ἀποτελεῖ κατόρθωμα ἤ καλή τύχη ὅτι δέν χα­θή­καμε μαζί μέ ἑκα­τομμύρια ἄλλων συνανθρώπων μας κατά τό διά­στη­μα πού προ­η­γήθηκε. Ὡστόσο οἱ φαντασμαγορικοί πανηγυρισμοί πού ὀργανώ­νονται παγκο­­σμίως δέν κρατοῦν πε­ρισσότερο ἀπό λίγες ὧρες, καθώς εἶναι ταχύτατη ἡ ἐ­παναφορά στήν πραγ­ματι­κό­τητα: κάθε χρόνος εἶναι μία νέα διαδρομή, ἡ ὁποία δέν γνωρίζουμε τί ἐπι­­φυ­λάσ­σει. Γνωρίζουμε ὅτι μπορεῖ νά ἔρθουν χαρές, ἐπι­τυχίες καί νίκες, ἀλλά ἐξίσου καί δυσκολίες, ἀπο­τυχίες καί ὀδύνες κάθε εἴδους. Μία ἀκατανίκητη δύναμη ἀπό τό ἐ­σωτερικό τῆς ψυχῆς ὠθεῖ στή συνέ­χιση τοῦ δρόμου μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ἡ ζωή στό τέλος θά νικήσει. Ἀλλά τήν ἴδια στιγμή ἡ ἔμ­πυρη ἐμπειρία μας μᾶς πλη­ροφορεῖ ὅτι μεγαλύτερες πιθανότητες ὑπάρχουν νά μᾶς συναντήσουν δυ­σκολίες. Καί μόνον ὁ κίνδυνος ἤ ἡ ἀπειλή εἶναι ἱκανά νά προκαλέσουν τό δυσάρεστο συν­αίσθημα τῆς ταραχῆς, τοῦ φόβου καί τῆς ἀ­νασφάλειας πού ὁ ἄνθρωπος ἀπο­στρέ­φεται. Διό­τι συνήθως οἱ πηγές τοῦ κιν­δύνου εἶναι ἀνεξάρτητες ἀπό τή θέλησή του καί ἐπάνω ἀπό τίς δυνάμεις του, ὁπότε καί οἱ ἐπιλογές εἶναι μόνο δύο: ὑποταγή στή μοίρα ἤ ὑπέρβασή της. Τό τελευταῖο εἶναι δυνατόν μόνο μέ ἐξάρτηση ἀπό τήν ὑπέρτατη δύ­ναμη τοῦ Κυ­ρίου τοῦ σύμπαντος.

  Στήν ἁγία Γραφή διαβάζουμε ὅτι πολλές φορές ὁ λαός τοῦ Θεοῦ στήν ἐ­ποχή τῆς παλαιᾶς διαθήκης αἰσθάνθηκε τήν ἀνάγκη νά ζητήσει τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ, καθώς ζοῦσε σέ ἕνα συνεχῶς μεταβαλλόμενο γεωστρατηγικό περι­βάλλον μέ συ­νε­χεῖς ἀνατροπές, πολιτικές, θρησκευτικές, οἰκονομικές, πολι­τι­σμικές, πού εἶχαν πολ­λές ἀρνητικές συνέπειες, ἐθνικές καί προσωπικές, τίς ὁποῖες δέν μπο­ροῦσε νά ἐλέγξει. Ὁ Θεός ἀνταποκρίθηκε μέ τήν ὑπόσχεση νά τούς σκεπάζει πάντα μέ τή φροντίδα καί τή δύναμή του, καθώς θά βάδιζαν τήν ἱστορική τους πορεία. Πρῶτο δεῖγμα ἐκείνη ἡ πορεία μέσα στήν ἄγονη καί ἀφιλόξενη ἔρημο, ὅπου πε­ρι­πλα­νή­θη­καν γιά σαράντα χρόνια μέ ἀμέτρητες στερήσεις καί κινδύνους, χωρίς ὅμως τελικά νά στερηθοῦν τή χαρά νά δοῦν τήν πατρίδα. Φθάνοντας στή χώρα καί καθώς σκέ­πτονταν ὅσα πέρασαν, συνει­δη­τοποίησαν ὅτι τελικά ἐκεῖνος πού διαρκῶς τούς φρόντιζε στίς δυσκολίες «ὡς ἀετὸς σκεπάσαι νοσσιὰν αὐτοῦ», ἀκόμη καί χωρίς νά τό καταλαβαίνουν, ἦταν ὁ Θεός τους, ὁ ὁποῖος ἅπλωσε «τὰς πτέρυγας αὐ­τοῦ, ἐδέξατο αὐτοὺς καὶ ἀνέ­λαβεν αὐτοὺς ἐπὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ» (Δε 32,11).

   Τήν τρυφερή αὐτή εἰκόνα ὁ ἀρχαῖος Ἰσραηλίτης κατέγραψε στήν ψυχή του, ὥστε νά αἰσθάνεται ὅτι στά χέρια τοῦ Κυρίου βρίσκεται ὅλη ἡ ζωή του ἀπό τήν πρώτη στιγμή, «ὅτι σὺ εἶ ἡ ὑπομονή μου… Κύριε, ἡ ἐλπίς μου ἐκ νεότητός μου… ἐκ κοιλίας μητρός μου σύ μου εἶ σκεπαστής» (Ψα 70,5-6). Tήν ἔκανε προσευχή γιά κάθε προ­σωπική δυσκολία τῆς καθημερινότητας, «ἐν σκέπῃ τῶν πτερύγων σου σκε­πάσεις με» (Ψα 16,8), καί εὐχή γιά κάθε συνάνθρωπό του, «Κύριος φυ­λάξει σε, Κύριος σκέπη σοι ἐπὶ χεῖρα δεξιάν σου· ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύ­κτα» (Ψα 120,5-6).

   Ἀλλά ὁ Κύριος ἔκανε τό ἀδιανόητο: «Ἐπὶ τῆς γῆς ὤφθη καὶ ἐν τοῖς ἀν­θρώποις συνανεστράφη» (Βρ 3,38) καί ἔπαυσε νά σκεπάζει τά παιδιά του ἀπό τόν οὐ­ρανό. Τά κάλεσε κοντά του, γιά νά τά πάρει στά χέρια του καί στήν ἀγκα­λιά του, μέ μία πρόσκληση πρός ὅλους χωρίς καμία ἐξαίρεση γιά κανέναν λόγο: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑ­μᾶς» (Μθ 11,28). Γιά νά τούς θέσει ὅλους ὑπό τήν ἀνύστακτη φροντίδα καί συ­νεχῆ ἐπιμέ­λειά του, ἀνα­λαμ­βάνοντας πλήρως ὅλες τίς ἀγωνίες καί τά ἄγχη, πού κατα­τρώ­γουν τήν ψυχή καί πι­κρίζουν τή ζωή: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώ­ματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε… πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπι­ζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων» (Μθ 6,25.32). Ἀλλά καί πάλι μέ ἕνα μεγαλεῖο καί μιά ἁπλωσιά, πού δέν μπορεῖ νά χωρέσει στόν μίζερο ἀνθρώπινο νοῦ: ὄχι γιά νά τοῦ λύνει ὅλα τά κα­θημερινά προβλήματα, ἀλλά γιά νά τόν ἀνεβάσει ἐ­πάνω ἀπό αὐτά, ὥστε νά μήν τόν ἀγγίζουν καί τελικά νά μήν τόν ἐνδιαφέρουν, κα­θώς κάθε φορά θά ἐ­πι­βε­βαιώνει ὅτι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρω 8,28)· μέ ἀπόλυτο τρόπο! Ὄχι μόνο στά εὐχάριστα ἀλλά κυρίως στά δυσάρεστα!

   Σέ αὐτά τά χέρια μέ τά ὁποῖα ὁ Κύριος δηλώνει ὅτι «ἔστησα τὸν οὐρανὸν καὶ ἐθεμελίωσα τὴν γῆν» (Ἠσ 51,16), ἄς ἐναποθέσουμε καί τό νέο ἔτος τήν ἐλ­πίδα καί τήν ἀσφάλειά μας, γνωρίζοντας ἀπό τήν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀξιόπιστος στίς ὑποσχέσεις Του. Ἀρκεῖ μόνο νά Τόν ἐμπιστευτοῦμε!

Ἀθανάσιος Γ. Παπαρνάκης

“Ἀπολύτρωσις”, Ἰαν. 2026