Στόν ἄγνωστο δάσκαλο

Ἄγνωστε δάσκαλε,

μνημεῖο δέν σοῦ ἔστησαν

ὅπως στόν ἄγνωστο στρατιώτη,

ἐσένα πού μάχεσαι ἄοκνα στά χαρακώματα

μέ τούς ἐχθρούς πού πολεμοῦν τή νιότη.

 

Ἥρωα ἐσύ, πού μέ ὅπλο τήν ἀγάπη

στέκεσαι ἀκοίμητος φρουρός,

φύλακας ἄγγελος γιά κάθε σου παιδάκι.

 

Πάνω στόν ἀσπροπίνακα

σμιλεύεις χαρακτῆρες.

Καί ἀπό τό ξύλινο μολύβι σου

ἀναπηδοῦν ἐλπιδοφόρες ἡλιαχτίδες.

 

Δάσκαλε, νά ᾽σαι πάντα φῶς

πού ἀκοίμητο θά μένει

καί τῆς ὀρθόδοξης τῆς πίστης τή φωτιά

νά τήν κρατᾶς ψηλά, πάντοτε ἀναμμένη.

 

Νά εἶσαι στήν κάθε ἀγριοθύελλα

φάρος πού τά σκοτάδια θά νικάει

καί ὅλα τῆς νιότης τά φαντάσματα

νά τά διαλύει, νά τά σκορπάει.

 

Ἡρῶο ἄν δέν σοῦ στήσουνε,

ἄγνωστε δάσκαλέ μου,

τό ἡρῶο σου

μές στίς καρδιές τῶν μαθητῶν

πού ἀνάστησες

ἀθάνατο θά μένει.

Ἡ ἐπική ἱστορία σου

θά εἶναι ἐκεῖ ἀνεξίτηλα γραμμένη.

 

Δαμιανίδου Δέσποινα