Θεμέλιο ἡ Ἀλήθεια

   Τώρα πού ἔσβησαν τά φῶτα τῆς δημοσιότητας καί ἐκτονώθηκε ἡ δημοσιογραφική ἔξαψη, δέν θά ἦταν ἴσως ἄστοχη μιά ψύχραιμη ματιά στήν περιβόητη καί «ἱ­στορική», ὅπως χαρακτηρίστηκε, ἐπί­σκε­ψη τοῦ πάπα Λέοντα ΙΔ´ στή Νίκαια καί στό Φανάρι, στά τέλη τοῦ περασμένου Νοεμβρίου. Ἄς μᾶς ἐπιτραπεῖ ἐδῶ μία σύντομη ἀναφορά.

   Ὁ ἐπίσημος προσκεκλημένος, ἀκο­λουθούμενος ἀπό τό ἐπιτελεῖο του, πραγ­ματοποίησε τήν ἐπίσκεψη μέ ἀφορμή τόν ἑορτασμό τῶν 1.700 χρόνων ἀπό τή σύγκληση τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Πα­ρέστησαν ἐπίσης προσκεκλημένοι 20 ἐκ­- πρόσωποι διαφόρων ἄλλων αἱρέσεων.

 Τῶν ἐκδηλώσεων προεξῆρχε, φυσικά, ἡ Α.Θ.Π. ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος Α´, συμπαραστατούμενος ἀπό ἱεράρχες τῆς Ι.Σ. τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου. Ἀπό τά ἄλλα, τά λεγόμενα πρε­σβυγενῆ Πατριαρχεῖα (Ἀλεξανδρείας, Ἀ­ντιοχείας, Ἰεροσολύμων) παρέστη μόνον ἡ Α.Θ.Μ. ὁ πάπας καί πατριάρχης Ἀλεξαν­δρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος Β´. Δύο μόνο Προκαθήμενοι άπό ὅλη τήν Ὀρθόδοξη κατ’ ἀνατολάς Ἐκκλησία, γεγονός πού δηλώνει ὀδυνηρά τήν ἀπουσία συνοχῆς καί συνεννόησης. Κι ὅταν μεταξύ μας διαφωνοῦμε, γιά ποιά «ἑνότητα τῶν πάντων» μιλοῦμε;

   Προσκλήθηκαν οἱ μή Ὀρθοδόξοι, γιά νά τιμήσουμε ὅλοι μαζί τήν Α´ Οἰκουμενική Σύνοδο. Ἀλλά τιμῶ καί σέβομαι τή Σύνοδο σημαίνει ὅτι σέβομαι καί τηρῶ ὅσα ἐκείνη ἀποφάσισε. Ὅταν ἐπιμένω νά πορεύομαι στόν ἀντίποδά τους -ὅπως συμβαίνει μέ ὅλους τούς αἱρετικούς-, τότε δέν τῆς ἀ­ποδίδω τιμή. Ὅσο γιά τό γεγονός ὅτι ὁ Πάπας καί οἱ λοιποί μή ὀρθόδοξοι ἀπήγ­γειλαν τό Σύμβολο τῆς Πίστεως χωρίς τήν προσθήκη τοῦ «Filioque» -ἄν καί παρατηρήθηκαν κι ἐκεῖ κάποιες ἀποκλίσεις- αὐτό δέν σημαίνει ἀλλαγή στή δογματική διδασκαλία τῆς Ρώμης. Τό αἱρετικό δόγμα περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος «ἐκ τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ (Filioque)» παραμένει ἀκλόνητο γιά τούς παπικούς, ὅπως φαίνεται σέ πρόσφατες διακηρύξεις τους!

   Οἱ δύο Προκαθήμενοι μίλησαν γιά τήν «ἑνότητα» τῶν ἐκκλησιῶν μέ ἔμφαση στήν ἀξία τῆς ἀγάπης. Ἀλλά μπορεῖ νά ὑ­πάρξει πραγματική ἀγάπη, ὅταν παραβλέπεται ἡ Ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς πίστης, τήν ὁποία διαφύλαξε μόνον ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία;

   Ἀποφεύχθηκε κάθε ἀναφορά στίς δογ­­ματικές διαφορές πού χωρίζουν τή Δύση ἀπό τήν Ἀνατολή. Τί ὠφελεῖ ἄραγε ἡ ἐπι­μονή σέ κοινές παραστάσεις -καί μά­λιστα λειτουργικές-, ὅταν δέν ὑπάρχει συμ­φωνία στήν πίστη; Μπορεῖ νά φέρει θετικό ἀ­πο­τέλεσμα ἡ ἀνάμιξη τῆς ἀλήθειας μέ τό ψεῦδος; Ξεκάθαρο τό παράγγελμα τῆς ἁ­γίας Γραφῆς -«ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ 4,15)- μαρτυρεῖ ὅτι ἐξουδετερώνεται κάθε ἔννοια ἀγάπης καί ἑνότητας χωρίς τήν ἀλήθεια.

   Χρέος τῶν συνειδητῶν μελῶν τῆς Ἐκ­κλησίας -παρόλη τήν ὀδύνη καί πικρία- ἡ ἐπαγρύπνηση καί θερμή προσευχή νά φωτίζει ὁ Κύριος τούς ποιμένες τῆς Ὀρθό­δοξης Ἐκκλησίας νά ὀρθοτομοῦν τόν λό­- γον τῆς Ἀληθείας καί νά μένουν πιστοί σέ ὅσα οἱ ἅγιοι Πατέρες μᾶς παρέδωσαν.

“Ἀπολύτρωσις¨, Ἰαν. 2026