Ὁ ἀγώνας συνεχίζεται!


 Οἱ Παμμακεδονικές Ἑνώσεις συνεχίζουν τήν προσπάθεια γιά τό θέμα τοῦ ὀνόματος τῶν Σκοπίων. Γιά τόν λόγο αὐτό ἔστειλαν ἐπιστολή στόν ὑπουργό Ἐξωτερικῶν ζητώντας νά διακοποῦν οἱ διαπραγματεύσεις (βλ. in.gr). Δέν ὑπάρχει κανένας λόγος ἡ ἑλληνική πλευρά νά ἐκλιπαρεῖ ἐξευτελιστικά, ὅπως ση­μειώνουν, τή συνέχιση τῶν διαπραγματεύσεων πού οὐσιαστικά ἔχουν φτάσει σέ ἀδιέξοδο. Εἶναι εὐθύνη τῆς γείτο­νος χώρας τό πάγωμα τῆς ὑπόθεσης, ἐφόσον ὑπαναχώρησε καί δέν ἀποδέ­χεται πλέον νά δοθεῖ μία μόνο ὀνομασία ἔναντι ὅλων καί νά προχωρήσει σέ συνταγμα­τικές ἀλλαγές, ὅπως εἶχε δε­σμευτεῖ.
Εὐτυχῶς ὑπάρχει καί ἡ ὁμογένεια νά ἀγρυπνεῖ καί νά ἀπαιτεῖ.

Ἡ χρυσή... ἀποστολή


 Οἱ 72 μαθήτριες καί μαθητές Λυκείων τῆς Ἑλλάδας πού συμμετεῖχαν στήν Παγκόσμια Σχολική Γυ­μνασιάδα στό Μαρόκο τίμησαν καί δόξασαν τήν πα­τρίδα μας. Ἐπέστρεψαν μέ 34 μετάλ­λια, τά 14 χρυ­σά, καί ἔχοντας δώσει τήν καλύ­τερη εἰκόνα γιά τήν πατρίδα μας στήν παγκόσμια σχολική διοργά­νωση.
 Συγχαρητήρια παιδιά! Ἐκτός ἀπό τά μετάλλια, αὐτή ἡ ἐμπειρία σί­γου­ρα θά σᾶς χάρισε μία ἀνεκτίμητη γνώ­ση. Ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά δεί­ξει ἕνα καλύ­τε­ρο πρόσωπο στόν κό­σμο. Ἀλλά αὐτό ἀπαιτεῖ θέληση, κόπο καί ἱδρώτα.

«Ἀφῆστε με νά ζήσω»


 Μία ἀξιέπαινη πρωτοβουλία εἴ­χαμε τήν Κυριακή 6 Μαΐου. Διοργανώθηκε ἐκδήλωση στό Πο­λε­μικό Μου­σεῖο Ἀθη­νῶν μέ θέμα τίς ἀμ­βλώσεις ἀπό τό κί­νημα «Ἀφῆστε με νά ζήσω», πού ὑπο­­στηρίζεται ἀπό δεκάδες χρι­στιανικά σωματεῖα καί ἄλλους φο­ρεῖς. Τά στοι­χεῖα πού πα­ρουσιά­στηκαν κατά τίς ὁ­μι­λίες εἶναι δραματικά. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ «μη­τέρα» τῶν ἐκ­τρώσεων, μέ 300.000 τόν χρόνο, τή στιγμή πού οἱ γεν­νή­σεις μετά βίας ἀγγίζουν τίς 90.000. Ἄν αὐτό δέν εἶναι ἕνα πρόβλημα τῆς πατρίδας καί τῆς κοινωνίας μας, πού ἀντιμε­τωπί­ζει ὀξύτατο δημο­γραφικό πρόβλημα, τότε ποιό μπο­ρεῖ νά εἶ­ναι; Ἄς ἐλπί­σου­με οἱ προσπάθειες αὐτές νά βροῦν εὐ­ήκοα ὦτα καί νά ληφ­θοῦν κάποια μέ­τρα ἔστω καί τήν ὕστατη ὥρα…

Κατήφορος χωρίς τέλος…


 Δυστυχῶς ἡ συντονισμένη ἐπί­θε­ση πού δέχονται οἱ ἀξίες τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς κοινωνίας τά τελευταῖα χρόνια καί ἰδι­αίτερα ὁ θεσμός τῆς οἰκο­γέ­νειας συνε­χίζεται μέ ἀμείωτη ἔν­τα­ση. Μετά τά νομοσχέδια γιά τό σύμφωνο συμβί­ω­σης ἀτόμων τοῦ ἰ­δίου φύλου καί τήν ταυτότητα φύ­λου, ἦρ­θε κι ἕνα και­νούρ­­γιο ὡς φυσική συ­νέχεια τῶν προη­γου­μέ­νων. Αὐτή τή φορά ἀφοροῦσε στούς ἀνάδοχους γονεῖς, ἀν­θρώ­πους δη­λαδή πού προσφέρουν ἕνα ζεστό καί ἀσφαλές οἰκογενειακό περιβάλλον σέ παιδιά ἄλλων γονιῶν γιά ἕνα χρο­νικό διάστημα, ἀπό μέ­ρες ἕως καί χρόνια. Πρόκειται δη­λαδή γιά μία ἰδι­αίτερα εὐ­αίσθητη διαδικασία. Ὁ νό­μος πού ψη­φί­στη­κε προβλέπει ὅτι ἀνάδοχοι γονεῖς μποροῦν νά γίνουν ὅσοι ἔχουν συ­νάψει σύμφωνο συμ­βίωσης, δηλαδή ἀκόμη καί ὁμόφυλα ζευγάρια. Καί ὅπως φαίνε­ται -καί προαναγ­γέλ­θηκε- εἶναι θέμα χρόνου ὁ «γάμος» καί ἡ «τεκνοθεσία» (τό φύλο εἶναι μία ἐνοχλητική λε­πτο­μέ­ρεια)…

Ὀργανωμένο σχέδιο


 «Μά δέν βρέθηκε κάποιος νοή­μων βουλευτής τῆς κυβερνητικῆς πλειοψη­φίας νά ἔχει τό θάρρος νά μήν ψηφίσει αὐτήν τήν ἐκ­τρωμα­τι­κή διάταξη πού ἀπειλεῖ τά θεμέλια τῆς κοινωνίας μας;», θά σκεφτόταν εὔ­λο­γα κάποιος. Ἡ ἀλή­θεια εἶναι ὅτι βρέ­θηκαν ἀρκετοί πού ὄχι μόνο τό καταψήφισαν καί ἀπεῖχαν, ἀλλά καί ἀντέδρασαν δημοσίως. Μέ τίς ἰσ­χνές μάλιστα κυβερνητικές πλει­ο­­ψη­φίες τῶν τελευταίων χρόνων (154 βου­λευτές ἀριθμεῖ ἡ νῦν κυ­βέρ­νη­ση) ἡ ἀντίδραση αὐτή θά ἦταν ὑπε­ρ­αρκετή ὄχι μόνο γιά νά μήν περάσει τό νομο­σχέδιο, ἀλλά θά ἀ­πειλοῦσε καί τήν ὕ­παρξη τῆς κυ­βέρνησης. Κι ὅμως, βρέ­θηκαν ἀρκετοί πρόθυμοι ἀπό τήν ἀντι­πολίτευση νά τό ψηφί­σουν, σάν νά ἦ­ταν συνεννοημένοι, ὥστε νά συγκεν­τρωθοῦν τελικά 161 βουλευτές. Σάν νά ὑπῆρχε ἕνας ἀό­ρατος μαέστρος ἀπό πίσω πού συν­τόνιζε τήν ψηφοφορία καί κανό­νιζε νά ἀναπληρωθοῦν καί μέ τό παρα­πάνω οἱ ἀπώλειες... Φαίνεται πώς ἡ Νέα Τάξη, πού δέν θέλει φυσιολο­γι­κές οἰκογένειες στήν κοινωνία μας, ἔχει καλά ὀργανωμένα σχέδια.

Ἐπικίνδυνη γνώση


 Σοκάρουν τά ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνας πού πραγματοποίησε τό Πανεπιστήμιο Μακεδονία γιά τά Ἀ­νώτατα Ἐκπαιδευτικά Ἱδρύματα τῆς χώρας. Μέ­­σα σέ ἕξι χρόνια σημειώθηκαν 358 κρούσματα βίας στά ἑλ­ληνικά Πανε­πι­στήμια, ἀπό τά ὁποῖα 95 ἦταν κατά τῶν καθηγητῶν.
 Στούς χώρους πού ἡ μόρφωση θά ἔπρεπε νά μεταφράζεται σέ πο­λι­τι­σμό καί νά ἐκφράζεται μέ τά στοι­­χεῖα τῆς ἀνθρωπιᾶς βασιλεύει ἡ βαρβαρότητα. Μήπως δέν φτάνει μόνο ἡ ἐγκεφαλική μόρφωση γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος ὄ­νομα καί πράγμα ἄνθρωπος; Μήπως   τά παιδιά μας φωνάζουν μέ τήν παρα­βα­τική τους συμπεριφορά ὅτι ἔχουν καί ψυχή, πού κανείς δέν τῆς δίνει ση­μασία;