Ἡμέρα ἀγέννητου παιδιοῦ


Τόν Ἰούλιο ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅρισε μέ ἐγ­κύκλιό της (5721/2012, 9.7.2019) «τήν Κυριακή μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν ὡς ἡμέρα προστασίας τοῦ ἀ­γέννητου παιδιοῦ». Συν­έπεσε μά­λιστα φέτος μέ τήν ἡμέρα πού ἡ Ἐκ­κλησία μας τιμᾶ τή μνήμη τῶν ἀναιρεθέντων ὑπό τοῦ Ἡρώδου Ἁγίων Νηπί­ων (29 Δεκεμβρίου). Ἰδιαίτερα θετι­κή αἴ­σθη­ση δημιούργησε ἐκείνη τήν ἡμέ­ρα τό πρωτοσέλιδο πανελλήνιας ἀθλητικῆς ἐ­φημερίδας, τῆς Sportime, πού ἦταν ἀφι­ερωμένο στό ἀγέννητο παιδί. Ὑ­πῆρ­ξαν βέβαια καί πολλοί πού ἀντέδρασαν, ὡσ­τόσο ἡ ἐπιτυχία ἦταν ὅτι τό θέμα ἀνα­δεί­χτη­κε στήν κοινωνία. Σπουδαία εἶναι καί ἡ προσπάθεια πού κάνει τό κίνημα «Ἀ­φῆ­στε με νά ζή­σω», προσπαθώντας νά ἀφυπνίσει συνειδήσεις καί νά εὐ­αι­σθη­το­ποιήσει τήν ἑλληνική κοινωνία. Εὐ­χόμαστε ὅ­λες αὐτές οἱ ἀξιέ­παινες προσπά­­θειες νά βροῦν μιμητές!

Ὁ Χριστός ἑνώνει


Συνάντησαν τόν Χριστό στίς φυλακές Δομοκοῦ καί δέχτηκαν τό ἅγιο Βάπτισμα δώδεκα βαρυποινίτες κρατούμενοι. Ὁ πνευματικός τῶν φυλακῶν π. Σεραφείμ Ζαφείρης δέχτηκε τό αἴτημα τῶν ἀλλοδαπῶν κυρίως κρατουμένων καί τούς κα­τήχησε ἐπί ἀρκετό διάστημα. Ἔτσι τήν Κυριακή μετά τά Φῶτα (12/1/2020) μέσα σέ ἀτμόσφαιρα χαρᾶς καί κατάνυξης ὁ Σεβ. Φθιώτιδος Συμεών Βολιώτης τούς βάπτισε στήν ἴδια κολυμβήθρα, Τούρ­κους, Ἕλληνες, Κούρδους. Ὅλοι πιά ἀ­πο­τελοῦν μέλη τοῦ ἴδιου σώ­μα­τος, τῆς Ἐκ­κλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός μό­νον ἑνώνει τούς λαούς, γι’ αὐτό καμία διά­σκεψη, κανένας εἰρηνευτικός ὀργανι­σμός, ἐφόσον ἀποκλείει τόν Χριστό καί ἀδια­φορεῖ γιά τό Εὐαγγέλιό του, δέν πρό­κει­ται νά φέρει τήν εἰρήνη στή γῆ καί νά ἀδελφώσει τούς λαούς.

Τό κεφάλι ψηλά!


Πολύς λόγος καί μεγάλη κινητικότητα τελευταίως στόν διπλωματικό χῶρο γιά νά βρεῖ ἡ Ἑλλάδα συμμάχους καί ὑπερασπιστές τῶν θέσεών της. Ἐξ ἀνατολῶν οἱ μόνιμες ἀπειλές, ἀπό βορρά οἱ μόνιμοι παραχαράκτες τῆς ἱστορίας, καί τώρα ἀ­πό νότο νεοφανεῖς ἐπίβουλοι, δημιουργοῦν ἔν­ταση καί ἀνησυχίες ὄχι ἀδικαιολό­γητες βέβαια. Ἀδικαιολόγητο ὡστόσο εἶ­ναι ὅτι οἱ ἑ­κάστοτε ἑλληνικές κυβερνήσεις δέν διδάσκονται ἀπό τήν ἱστορία. Καί ἡ ἱστορία ἔχει ἄπειρες φορές καταδείξει ὅτι οἱ σύμμαχοι στέκουν δίπλα σου μόνο καί ὅσο ἔχουν κάποιο συμφέρον. Ἀκόμη κι ἄν ὑ­πό­σχονται πολ­λά, δίνουν ψίχουλα, καί αὐ­τό μόνο ὅ­ταν ἔχουν «μυριστεῖ» ὅτι θά λάβουν περισσότερα.
Ἀλλά, λένε οἱ εἰδήμονες, γιά μία τόσο μικρή καί οἰκονομικά ἐξαρτώμενη χώρα ἡ ἀναζήτηση συμμάχων εἶναι μονόδρομος. Ναί, εἶναι μονόδρομος ὅταν ἀρνούμαστε ὡς χώρα, ὡς κυβερνῆτες, ὡς πολίτες νά σηκώσουμε τό κεφάλι ψηλά! Πρός τά ἐκεῖ ἀπό ὅπου τόσες φορές μᾶς ἔχει προσ­φερθεῖ ἀπρόσμενα ἡ βοήθεια. Ἀλλά γιά νά στρέψουμε τό βλέμμα μας στόν παν­το­δύναμο καί πολυέλεο Θεό πρέπει πρῶ­τα νά τό καθαρίσουμε μέ τό δάκρυ τῆς με­τάνοιας γιά ὅσα ἐνάντια στόν θεῖο νό­μο ἔχουμε υἱοθετήσει καί νομοθετήσει σ᾽ αὐτό τό λεγόμενο χριστιανικό κράτος (πρβλ. κατάργηση Κυριακῆς, ἐκ­τρώσεις, μοιχίες, γάμους ὁμοφυλοφίλων κ.ἄ.).

Τά παιδιά μας


Εἶναι συγκλονιστική ἡ κραυγή ἀ­γωνίας πού ἀπηύθυναν κρατού­μενοι τῶν φυλακῶν Δομοκοῦ στόν Σεβ. Φθιώτιδος. Ζήτησαν νά τόν δοῦν καί νά πάρουν τήν εὐχή του, μετά τή Βά­πτιση τῶν συγκρα­τουμένων τους, καί μέ ἀγωνία τοῦ ζήτη­σαν νά κάνει κάτι ὥστε τά παιδιά τους νά μή φθά­σουν σ᾽ αὐτό τό σημεῖο, νά μή γί­νουν τρό­φιμοι κάποιας φυλακῆς.
«Κάντε κάτι νά μήν ἔρθουν τά παιδιά μας ἐδῶ». Καί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκ­κλη­σία ἔχει εὐθύνη γιά τή νε­ολαία τῆς πα­τρίδας μας: νά τή συν­δέσει μέ τόν Ἰη­σοῦ Χριστό ὥστε νά τήν ἀσφαλίσει ἀπό τούς ἐπιτή­δει­ους, νά τῆς δώσει διέξοδο στά ἀ­δι­έ­ξοδα, νά γεμίσει φῶς καί ἐλπίδα τά ὄνειρά της. Ἀρκεῖ οἱ γονεῖς, ὅσο εἶναι ἀκόμη καιρός, νά ὁ­δηγήσουν τά παιδιά κοντά της, στά Κα­τηχητικά, στίς Κατα­σκη­νώ­σεις της, στίς τόσες πνευματικές εὐκαι­ρίες πού εἰ­δικά γι᾽ αὐτά λειτουρ­γοῦν σέ κάθε ἐνορία.

Βικιπαίδεια καί ἑλληνική ἱστορία


Εἶναι θλιβερά ὅσα διαπιστώνουμε  στήν παγκόσμια ἠλεκτρονική ἐγκυκλοπαίδεια (Βικιπαίδεια), σχετικά μέ τήν ἱ­στο­ρία τῆς Ἑλλάδας. Τά ἄρθρα  εἶναι με­­­ταφράσεις ἀπό ξε­νό­­γλωσσες πηγές. Ἡ βι­βλιογραφία ἐπίσης εἶ­ναι κατά βάσιν ξε­νό­γλωσση. Λείπουν συστηματικά τά ὀ­νό­μα­τα μεγάλων ἑλλήνων ἱστορικῶν, ὅ­πως Πα­παρ­ρηγόπουλος καί Βακαλόπουλος. Σέ λήμ­ματα ὅπως Μακεδονία, Ἀνατ. Ρωμυλία κτλ. ἡ ἱστορική ἀναφορά ἀρχίζει ἀπό τά χρόνια τῆς ὀθωμανικῆς αὐ­το­κρατο­ρίας. Ἀγνοεῖται παντελῶς ἡ ἀρχαία ἑλ­λη­νική ἱστορία. Γιά σύγ­­χρονα γεγονότα δέ, οἱ πηγές πού ἀναφέρονται εἶναι ἄρ­θρα ἀπό μονόπλευρα τοποθετημένα μέσα ἐνημέρωσης μέ ἀνε­ξα­κρίβωτες φῆ­μες καί ἀμφιλεγόμενες πηγές.
Ἀκόμη καί ἡ ἴδια στό λῆμμα Βικιπαίδεια ἀναγνωρίζει ὅτι: «Ἐξαιτίας τῆς ἀ­νοικτῆς φύσης της, ὁ βανδαλισμός καί ἡ ἀνακρίβεια εἶναι μόνιμα προβλήματα. Τό κύρος τῆς Βικιπαίδειας ὡς πηγῆς ἀναφορᾶς (π.χ. βιβλιογραφία) εἶναι ἀμφισβητούμενο. Ἔ­χει ἐπικριθεῖ ἐπίσης γιά τή συστηματική τάση προτίμησης τῆς δημοφιλοῦς ἄποψης παρά τῆς ἀξιόπιστης, καθώς καί γιά μία σχετική ἔλλειψη ὑπευθυνότητας». Γι᾽ αὐτό καλύτερα νά συστήνεται ἰδιαίτερα σέ μαθητές καί φοιτητές ἡ ἀποφυ­γή τῆς χρήσης της, ἐξαιρέτως ὅταν πρό­κειται γιά θέματα ἑλληνικῆς ἱστορίας.