Ἅγιος Καλλίνικος Ἐδέσσης


Στίς 15 Ὀκτωβρίου τελέστηκε στήν Ἔδεσσα πανηγυρικό ἀρχιερατικό συλλείτουργο ἐπί τῇ ἀνακομιδῇ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ νέου ἁγίου τῆς Ἐκκλη­σίας μας Καλλινίκου Ἐδέσσης (ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 8 Αὐγούστου). Ὁ ἅγιος Καλλίνικος (1919-1984) ὑπῆρξε ὄντως μία ξεχωριστή καί εὐλογημένη προσω­πικότητα. Ὅσοι τόν γνώρισαν θαύμα­σαν τήν ἀκλόνητη πίστη του, τήν τα­πεί­νωσή του καί ἰδίως τήν πραότητα καί τήν ἀ­γάπη του, τήν ὁποία ἐκδήλωνε στήν πράξη. Λέγεται ὅτι ἦταν τόσο ἐ­λε­ήμων, ὥστε νά ξεχνᾶ ἐντελῶς τίς προσ­ωπικές του ἀ­νάγκες καί νά δανεί­ζεται στό τέλος γιά νά τίς καλύψει. Δέν χει­ροτονήθηκε ἐ­πί­σκοπος γιά τόν χρυσό ἀλλά γιά τόν Χρι­στό. Οὐδέποτε διανοήθηκε ὅτι θά ἀνα­λάβει μιά τέτοια εὐ­θύ­νη, ὡστόσο ὑ­πά­κου­σε στήν κλήση τοῦ ἁγίου Θεοῦ καί στό κέ­λευσμα τοῦ ὁ­ρα­ματιστῆ ἀρ­χιεπι­σκόπου Ἱερωνύμου Α΄ (Κοτσώ­νη), ὁ ὁ­ποῖος προσ­πάθησε νά ἀ­νεβάσει στούς ἐπισκοπικούς θρόνους κληρικούς πι­στούς, ἀκέραιους καί μέ γνήσιο ἐκ­κλη­σι­αστικό φρόνημα. Πρα­γματικά δέν χρει­­άζεται ἄλλη ὑπεράσπι­ση γιά τίς ἐπι­λο­γές του ὁ ἐκλεκτός ἐ­κεῖνος καί τόσο συκο­φαντημένος ἀρ­χι­­επίσκοπος. Ὁ ἅ­γιος Καλλίνικος, καί ὄχι μόνο, ἀποτελεῖ τήν πιό προφανῆ καταξίωση.

Ἐνθαρρυντικές πρωτοβουλίες


Τά ἀκριτικά μας νησιά, τόσο τοῦ Ἰονίου ὅσο καί τοῦ Αἰγαίου, εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό ὅτι ἔχουν ἐρημώσει ἀπό ἔμψυχο δυναμικό. Ἐλάχιστοι κάτοικοί τους ἔχουν ἀπομείνει. Παρά τή σπουδαι­ότητα αὐτῶν τῶν περι­ο­χῶν -λόγῳ τῶν ἐχθρικῶν ἐπιβουλῶν-, τό κράτος ἀδυ­νατεῖ νά ἀντιμετωπίσει τήν κατάσταση.
Ὑπάρχουν ὅμως κάποιοι πού ἀποφεύγοντας νά μποῦν στή διαδικασία γιά ἀναζήτηση τοῦ τί δέν ἔγινε καί ποιός ἔ­πρεπε νά τό κάνει, ἀνασκουμπώθηκαν καί ἔθεσαν στόχο τους τό «τί μπορεῖ νά γίνει τώρα καί τί μπορῶ νά κάνω ἐγώ». Καί ἀθόρυβα, σεμνά, ὀργανωμένα καί μεθοδικά κάνουν τή δουλειά τους, μέ μικρά ἔστω βήματα. Ὁ μή κομματικός Σύνδεσμος Ἀκαδημαϊκῶν τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Διασπορᾶς International Hellenic Association (IHA) κατάφερε νά λειτουργήσει ξανά τό Δημοτικό Σχολεῖο στήν Ἐρεικοῦσα τῶν Διαποντίων Νήσων.
 Μέσα στό πρόγραμμα τοῦ Συνδέσμου εἶναι καί ἡ προσέλκυση οἰκογενειῶν πού θά ἤθελαν νά ἐγκατασταθοῦν σέ κάποιο ἀπό τά συγκεκριμένα νησιά. Ὅσο κι ἄν ἀκούγεται ἀνέφικτο, ἀρχίζει κι αὐτό σιγά-σιγά νά ὑλοποιεῖται.
Μπορεῖ ἡ ἀτμόσφαιρα στόν ἐθνικό μας ὁρίζοντα νά βαραίνει συνεχῶς, ἀλλά τό φιλότιμο τοῦ Ἕλληνα καί ἡ ἀ­γά­πη στήν πατρίδα χύνει ἐλπιδοφόρο φῶς στό μέλλον.

Μ᾽ ἕνα πιάτο φαΐ


Ἐνῶ ἡ καραντίνα ἐπιβάλλει νά μέ­νουμε κλεισμένοι καθένας στό σπίτι του καί νά φροντίζουμε πῶς θά τά βο­λέ­ψου­με μέ τά δικά μας προβλήματα, ὑ­πάρ­χουν κά­ποιοι πού σκέφτονται πῶς θά λύσουν τά προβλή­ματα τῶν ἄλλων. Γιά ἕνα μή­να δωρεάν φα­γητό προσφέρθηκε νά μαγειρεύει ἑστιατόριο στήν Πολίχνη Θεσσαλονίκης γιά ὅσους δέν βρίσκουν πιά ἀνοιχτά τά συσσίτια λόγῳ τῶν ἔκτακτων μέτρων στήν πόλη. «Μέ ἕνα πιάτο φαΐ κανείς δέν ἔγινε φτωχότερος», τε­λειώνει ὁ καταστηματάρχης τήν ἀνακοί­νωσή του. Κι ἐμεῖς τόν συγ­χαίρουμε καί συμ­πληρώνουμε: Μέ τό νά προσφέρεις ἕνα πιάτο φαΐ μόνο πλουσιότερος μπο­ρεῖς νά γίνεις σέ ἀνθρω­πιά, βαθιά χαρά καί ἱκανοποίηση.

Καθῆκον καί αὐτοθυσία


Εἶναι ὁ μοναδικός γιατρός στή Νάξο καί ἔπρεπε νά παραβρεθεῖ στόν ἀγώνα γιά τήν κατηγορία Α1 βόλεϊ γυναικῶν. Καί παρα­βρέθηκε, μέ σφιγμένη τήν καρδιά, μέ δα­κρυσμένα τά μάτια, μέ τή σκέψη του στόν πατέρα του πού ξεψύχησε λίγες ὧ­ρες πρίν τήν ἔναρξη τοῦ ἀγώνα. Μπο­ροῦσε νά ἀρ­νηθεῖ γιά προσωπικούς λό­γους, ἀλλά ἔτσι θά πα­ραβίαζε τόν ὅρκο του, πού θέλει τόν γιατρό νά βρίσκεται ὅπου ὑπάρχει ἀνάγκη, ἀλλά καί ἡ ὁμά­δα βόλεϊ τοῦ νησιοῦ θά μηδενιζόταν. Ὁ Γιαννούλης Μανωλᾶς προτίμησε νά κρατήσει τόν πόνο γιά τόν ἑαυτό του καί νά ἐκπληρώσει στό ἀκέραιο τό καθῆκον του. Τί­μησε καί τό σῶμα τῶν γιατρῶν καί τό νησί του, μά, προπάντων, τόν γιατρό πα­τέρα του πού τοῦ δίδαξε τήν αὐτο­θυσία ὡς βασικό χαρακτηριστικό γιά ἕναν λει­τουργό ὑγείας.

Πιστές στήν παράδοση


«Ὑποκλίνομαι στό μεγαλεῖο ψυχῆς καί τή λεβεντιά αὐτῶν τῶν παιδιῶν» τονίζει, σέ δήλωσή του, ὁ ὑπουργός Ὑ­γεί­ας, Βασίλης Κικίλιας, ἀναφερόμενος στίς δέκα νοση­λεύ­τριες πού ἀνέβηκαν στή Μα­κε­δονία γιά νά ἐπανδρώσουν νοσοκο­μεῖα τῆς Θεσ­σα­λο­­νίκης, ὅπου αὐτόν τόν και­ρό δί­νεται ἡ με­γάλη μάχη μέ τήν παν­δημία.
Εἰδικευμένες στήν ἐντατική νοσηλεί­α, μέ σεμνότητα καί διάθεση νά συμ­πα­ρα­στα­θοῦν στούς συναδέλφους τους δή­­­λω­σαν «πα­­ροῦσες», συνεχίζοντας μία πα­­­ρά­δο­ση πού θέλει πάντα τούς Κρῆ­τες νά συμπαρα­στέ­κονται στή Μακεδονία. Δέν ξεχνοῦν οἱ Μα­κεδόνες τούς 3.000 Κρητικούς πού πῆ­ραν μέρος στόν Μακε­δο­νι­κό Ἀγώνα καί τούς 800 περίπου πού ἄφησαν τά κόκκαλά τους στή μακεδονική γῆ.Τό παράδειγμα τῶν δέκα νοσηλευτριῶν δημιούργησε ἕνα μεγάλο κύμα ἐθελοντῶν ἀπό διάφορα μέρη τῆς πατρίδας μας. Τό φιλότιμο, εὐ­τυχῶς, ἐξακολουθεῖ νά ἀποτελεῖ χαρα­κτη­­ριστικό τοῦ Ἕλληνα.