Χριστός ἀνέστη!

Ὁ φετινός Μάιος, ἄν καί δέν ἔχει λήξει ἀκόμη ὁ παγκόσμιος συναγερμός γιά τήν πανδημία covid-19, ἀντηχεῖ πρῶτος τή χαρμόσυνη ἰαχή «Χριστός ἀνέστη!-Ἀλη­θῶς ἀνέστη!». Ὁ Χριστός συνέτριψε μέ τόν θάνατό του τόν θάνατο καί ἀνα­στή­θηκε «τριήμερος»! Ἔτσι, ἔκανε τόν σταυ­­ρό του γέφυρα γιά νά διαβοῦμε τά παιδιά του ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῆς φθορᾶς στήν ἐλευθερία τῆς αἰωνιότητας. Πόσα τοῦ ὀφείλουμε! Τοῦ χρωστᾶ­με ἕναν ἥλιο, μιά γῆ, τό ὀξυγόνο, τή θά­λασσα, τά πουλιά, τά δάση, τά ζῶα, ἄ­πειρες εὐεργεσίες, τή ζωή μας τήν ἴδια! Μά πάνω ἀπ’ ὅλα τοῦ χρωστᾶμε τό ἀτίμητο αἷμα ἑνός Θεανθρώπου, ὅπως εἶ­ναι ὁ ἴ­διος! Ποιός θά ξοφλήσει τοῦτο τό χρέος; Ποιός μπορεῖ ν’ ἀναμετρηθεῖ μέ τό χάος τοῦ ἐλέους του; Κανείς! Καί τό πιό θαυμαστό εἶναι ὅτι, ἄν καί Κύριός μας, οὔτε αὐτός τό ἀπαιτεῖ. Μᾶς προσ­φέρει τήν ἀναστημένη του ὕπαρξη γιά νά γίνει ὁ μοχλός ὥστε νά ἀναστηθοῦμε κι ἐμεῖς, κι αὐτό τό ἀσύλληπτο δῶρο μᾶς τό δίνει ὡς «χάριν», χάρισμα. Μόνο τίς ἁμαρτίες μας θέλει νά τοῦ καταθέσουμε. Καί τό θέλει αὐτό ὄχι γιά ἄλλον λόγο, ἀλλά γιά νά μᾶς ξεπλύνει ἀπό τή βρομιά τους μέ τό φῶς πού ξεπηδάει ἀπ’ τίς πληγές του! Λοιπόν, θά τοῦ τό ἀρνηθοῦμε;… Χριστός ἀνέστη, ἀδελφοί!    
 

Προκλητική ἀντιεκκλησιαστική συμπεριφορά

Εἶναι πολύ λυπηρό. Τιμοῦμε φέ­τος τή συμπλήρωση 200 χρόνων ἀπό τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 κι ὅμως τό ἑλ­ληνικό κράτος ἐπιμένει νά ἀ­γνοεῖ τόν πρωταγωνιστή αὐτῆς τῆς τιτανομαχί­ας, πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Κατά τίς ἐπίσημες ἐκδη­λώ­σεις γιά τήν ἐ­πέτειο ἀκούσαμε ἀπό τά χείλη τῶν πολιτειακῶν ὑ­πευ­θύ­νων πολλά, ἀλλά ὄχι τό καίριο. Ἐ­πι­τέ­λους εἶναι τόσο δύσκολο σέ κάποιους νά παρα­δε­χτοῦν ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ὑπῆρξε ἡ τροφός τοῦ Γένους στήν πε­ρίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ἀλλά καί ἡ μήτρα τῆς ἐλευθερίας του; Αὐτό πλέον παν­θο­μο­λογεῖται. Τό παραδέχονται ἀ­κόμη καί στρατευμένοι μαρξιστές ἱ­στο­ρικοί. Καί τό ἀγνοεῖ ἡ σημερινή κυ­βέρ­­νηση! Πρα­γματικά ἡ πρό­κληση αὐτή ξεπέ­ρασε τά ὅρια! Μόνη παρηγοριά μας ὑπῆρξε ἡ πληροφο­ρία ὅτι ὁ μα­κα­ριώτατος ἀρ­χιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος δέν παρέ­στη στό ἐπίσημο δεῖ­πνο τῆς Προ­­εδρίας τῆς Δημοκρατίας, διότι ἤ­θελε νά ἐκφράσει ἔτσι τή δυσαρέσκειά του γι’ αὐτή τήν ἀχαρακτή­ριστη συμ­πε­ρι­φορά. Ἄν αὐτό ἀλη­­θεύει ὄντως, τότε εἶναι ὁ μόνος πού τίμησε ἀλη­θινά τό αἷ­μα καί τίς θυσίες τῶν ἡρώ­ων∙ τόν εὐ­χα­ριστοῦμε υἱικῶς.

Τά γκράφιτι τοῦ Εὔρυτου

Ἕναν πρωτότυπο τρόπο γιά νά τι­μήσει τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἐπα­νά­σταση βρῆκε ἕνας 18χρονος νέος μέ τό προσωνύμιο «Εὔρυτος». Ξε­­κίνησε νά κά­νει γκράφιτι σέ τοίχους τούς ἥ­ρωες τῆς Ἐ­πανάστασης, ἐ­νέργεια πού βρῆ­κε με­γά­λη ἀπήχηση σέ ὅλη τήν Ἑλ­λάδα. Δί­πλα στούς ἥρωες ἔ­βαζε κά­­ποιες φο­ρές καί ἐμ­ψυχωτι­­κά μη­νύματα πρός τούς σύγ­χρονους Ἕλ­ληνες. Μά­λιστα, ὁ Δή­μαρ­χος Ἑλ­­ληνικοῦ-Ἀργυ­ρούπολης τόν κά­λεσε νά ζωγραφίσει τούς τοί­χους ἑνός ἀ­θλη­τικοῦ κέντρου. Τό πα­ράδει­γμα τοῦ «Εὔρυτου» παρα­κί­νησε κι ἄλ­λους καλ­λι­τέχνες στόν Λαγ­κα­δά, τή Δρά­μα, τήν Ἠγουμενίτσα κι ἔτσι πολ­λοί τοῖχοι σέ ὅ­λη τήν Ἑλλάδα, ἀντί νά ἔ­χουν ὑ­βρι­στικά συνθήματα κι ἀ­σχή­μιες, γέ­μι­σαν μέ τούς ἥρωές μας.