Ἐχθροί καί φίλοι


 Ἄν καί περνοῦμε μία ἰδιότυπη κατοχική περίοδο• ἄν καί τά τρία Μνημόνια ἔχουν δεσμεύσει τά λιμάνια, τά ἀεροδρόμια, τή δημόσια περιουσία μας• ἄν καί ζοῦμε ταπεινωμένοι πλέον ἐλέῳ (ἄν διαθέτουν τέτοιο) τῶν δανειστῶν μας, συμβαίνουν ποῦ καί ποῦ κάποια γεγονότα πού μᾶς θυ­μίζουν ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες σάν ἐκεί­νους τούς προγόνους μας. Ἕλληνες πού μιλάει μέσα τους ἡ πατρίδα. Ἕλληνες πού πάνω ἀπό τό συμφέρον, τό κέρδος, τή φή­μη, τήν ἀνάδειξη βάζουν τό φιλότιμο καί τό ἐθνικό συμφέρον! Μέ δυό λόγια, μᾶς θυ­μίζουν πῶς εἶναι οἱ ἄνθρωποι πού ἀξί­ζουν τό ὄνο­μά τους, πού ξέρουν σέ ἀνύ­ποπτες ὧρες νά κρατοῦν τό ὕψος τους!
 Αὐτό πέτυχαν τά κορίτσια τῆς Ἐθνικῆς Χάντμπολ, πού ἀποσύρθηκαν ἀπό τό EURO 2017 ἀντιδρώντας στήν ἐμμονή τῶν σκο­πιανῶν ἀντιπάλων τους, νά χρησιμοποι­οῦν γιά τόν ἑαυτό τους τό ὄνομα «Μακεδονία». Ὅσο γιά τήν ἀπόφαση τῆς Εὐρω­παϊκῆς Ὁμοσπονδίας τοῦ Χάντμπολ νά ἀποβάλει ἀπό τή διοργάνωση τήν Ἐθνική μας, ἐπιβεβαιώνει πόσο ἐχθρικοί εἶναι κι οἱ φίλοι ἀκόμη.

Χαῖρε, ὤ χαῖρε, λευτεριά!


 Ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος πιά θά εἶναι μό­νο ἕνα τραγούδι πού θά μαθαίνουν καί θά λένε τά παιδιά μας στίς ἐθνικές γιορτές. Ἄν καί οὔτε τότε προβλέπεται ἔπαρση σημαίας στά Δημοτικά Σχολεῖα. Μᾶλλον, λοιπόν, τό μόνο πού θά ξέρουν τά παιδιά καί οἱ νέοι τῆς Ἑλλάδας θά εἶναι ὁ ἦχος τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου, ὅπως θά τόν ἀ­κοῦν στίς ἀθλητικές διοργανώσεις τήν ὥρα τῆς ἀπονομῆς τῶν μεταλλίων. Κι ἔτσι δέν θά νιώσουν ποτέ τό ἱερό ρίγος πού σέ δια­περνᾶ κάθε φορά πού τραγουδᾶς καί ταυτόχρονα συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἐλευθερία σου εἶναι «ἀπ’ τά κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τά ἱερά»...
 Φτωχή Ἑλλάδα!!! Πόσο φτωχά κά­νεις τά παιδιά σου!!! Κι αὐτή τή φτώχεια δυστυχῶς κανένα «δανεικό» καί καμιά «ἐπένδυση» δέν μπορεῖ νά τήν ἀντιμετωπίσει.

Ὅσο εἶναι καιρός!


 Πίσω ἀπό τή σημαία καί τήν κλήρωση τῶν σημαιοφόρων, στό νέο Προεδρικό Διάταγμα, ὁ στόχος ἦταν ἡ πρωινή προσευχή στά Δημοτικά. Ἀπό τόν προηγούμενο Ὑ­πουργό Παιδείας εἶχε ἀκουστεῖ τό προα­νάκρουσμα. Τώρα ἡ κατάργησή της προσ­πάθησε νά περάσει ὡς τετελεσμένο γεγονός.
 Τουλάχιστον ἐδῶ ὅμως ἔκανε χρήση τῆς ἐξουσίας του ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Καί εἶναι πρός τιμήν του. Ἡ ἐπέμβασή του ἀκύρωσε τά πονηρά σχέδια.
 Δάσκαλοι, σύλλογοι γονέων καί διδασκόντων ὅμως ὀφείλουν νά πάρουν τά μέ­τρα τους. Ἡ προσευχή στό σχολεῖο πρέπει νά ἀναζωογονηθεῖ. Νά πάρει τό πραγμα­τικό καί οὐσιαστικό νόημά της. Νά κατα­λαβαίνουν τά παιδιά τί καί γιατί τό κά­- νουν. Νά γίνει ἀναπόσπαστο κομμάτι τῆς καθημερινῆς τους ζωῆς ἡ ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό καί ἡ ἐκζήτηση τῆς θείας βοήθειας. Τότε χίλιοι νόμοι νά τούς τήν ἀπαγορεύ­σουν δέν πρόκειται νά τήν ἐγκαταλείψουν. Ὁ Δανιήλ προτίμησε τά λιοντάρια ἀπό τό νά πάψει νά προσεύχεται. Ἄς ἀναστήσουμε νέους Δανιήλ στά σχολειά μας! Ὅσο εἶναι ἀκόμη καιρός!!!  

Τί θά πεῖ «ἀγάπη»!


 Εἶναι μερικές ὧρες στή ζωή τοῦ ἀν­θρώπου πού ὅσο δύσκολες εἶναι τόσο πε­ρισσότερο ἀποκαλύπτουν τό μεγαλεῖο του! Ἦταν δύσκολη ἡ ὥρα τοῦ σεισμοῦ στή Λέσβο τόν περασμένο Ἰούνιο γιά ὅλους, ἀλλά περισσότερο γιά τή 15χρονη Σοφία.  Μόνη της στό σπίτι της, στό χωριό Βρίσα, μέ τά τρία ἀδελφάκια της ἔνιωσε τόν τρό­μο νά τήν κυριεύει. Νίκησε ὅμως τόν φόβο ἡ ἀγάπη της! Ξεπερνώντας κι αὐτό τό ἔν­στι­κτο τῆς αὐτοσυντήρησης μπῆκε καί ξα­να­μπῆκε στό σπίτι πού κατέρρεε βγά­ζον­τας πρῶτα τήν ἄρρωστη 11χρονη ἀδελφή της στήν ἀγκαλιά της καί μετά τά 9χρονα δίδυμα ἀδελφάκια της. «Ὅταν ἀγαπᾶς πολύ κάποιον, ἔχεις τή δύναμη νά κάνεις τά πάν­τα», ἀπάντησε στούς ἀπορημένους γιά τήν τόλμη της δημοσιογράφους. Τόσο μι­κρή κι ὅμως ξέρει τί θά πεῖ ἀληθινή ἀγάπη. Αὐτή τήν ἀγάπη πού ἔφερε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο: «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐ­δεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰω 15,13).

Δίκτυα ἤ δίχτυα;


 Εἶναι τό αἴσθημα τῆς κοινωνικῆς ἀπομόνωσης πού ὁδηγεῖ στή χρήση τῶν μέ­σων κοινωνικῆς δικτύωσης ἤ εἶναι τά κοινωνικά δίκτυα πού ἐπιτείνουν τήν κοινωνική ἀπομόνωση; Οἱ ἐρευνητές τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Πίτσμ­πουργκ μελέτησαν τή συχνότητα ἐνασχόλησης τοῦ χρήστη μέ τά κοινωνι­κά δίκτυα σέ σχέση μέ τήν κοινωνική ἐν­σωμάτωσή του. Τά συμπεράσματα πού προκύπτουν ἀναφέρουν πώς ὅσο πιό συ­χνή εἶναι ἡ χρή­ση τῶν ἠλεκτρονικῶν κοινωνικῶν δικτύ­ων, τόσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πιθανότητα τήν κοινωνικῆς ἀποξένωσης. Σύμφωνα μέ τόν ἐπικεφαλῆς τῆς ἔρευνας Δρ Μπράιαν Πρίμακ «μολονότι φαίνεται πώς τά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης παρέχουν τίς εὐ­καιρίες γιά νά γεμίσουν τό κοινωνικό κενό της σύγχρονης ζωῆς καί νά μᾶς φέρουν πιό κοντά, τελικά, ὅπως δείχνει ἡ νέα μελέτη, μᾶλ­λον αὐτή δέν εἶναι ἡ λύση πού οἱ ἄν­θρωποι προσδοκοῦν». Μήπως τά κοινωνικά δίκτυα γίνονται δίχτυα πού παγιδεύ­- ουν τούς χρῆστες στό κενό τους;