Μποϋκοτάζ στά αὐτονόητα


 Οἰκογένεια σημαίνει ἕνας ἄνδρας-πα­τέρας, μία γυναίκα-μητέρα καί τά παιδιά. Σέ ἄλλες ἐποχές θά θεωροῦνταν «χαζή» ἤ περιττή μία τέτοια διευκρίνιση. Σήμερα ὅμως αὐτή ἡ ἁπλή δήλωση ξεσηκώνει θύ­ελλα διαμαρτυριῶν. Πολιτικοί ὑποχρεώ­θηκαν νά ζητήσουν συγγνώμη ἀπό τούς θιγόμενους ὁμοφυλόφιλους ἤ μπῆκαν στό περιθώριο. Ἱερωμένοι στιγματίζονται καί διακωμωδοῦνται ὡς κατάλοιπα τοῦ μεσαίωνα. Πρόσφατα, ἔμποροι εἶδαν τά προϊόντα τους νά μποϋκοτάρονται, ἐπει­δή οἱ διαφημίσεις τους προβάλλουν τό φυσιολογικό πρότυπο οἰκο­γέ­νειας, ὅπως συνέβη μέ γνωστή ἰταλι­κή βιομηχανία ζυμα­ρικῶν. Ὁ πατρο-Κοσμᾶς θά διαπίστωνε πώς ἦρθε ἡ ἐποχή πού προφήτευσε ὅτι ὁ δαίμονας θά βγεῖ ἀπό τό καυκί του. Βγῆκε λοιπόν καί ἐμφανίζεται πλέον χωρίς προσχή­ματα καί μεταμφιέσεις. Βγῆ­κε, καί τό χειρότερο εἶναι ὅτι μέσα ἀπό νόμους, δικαστικές ἀποφάσεις καί διε­θνεῖς κινη­τοποιήσεις προσπαθεῖ «νά κα­θή­σει στό... σβέρκο μας!».

Ποιός ἀπονέμει τό δίκαιο;


 Τήν ὥρα πού ἡ Ἑλλάδα σβήνει ἀπό τά βιβλία τῆς ἱστορίας τή μνήμη καί ἐθελο­τυφλεῖ γιά τίς συνέπειες ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδας, στίς γειτονικές μας χῶρες ὁ ἐπεκτατισμός ὀργιάζει. «Παρά τίς δια­κρα­τικές συμφωνίες πού ἔχουν ὑπογρα­φεῖ τά τελευταῖα χρόνια ἀπό τά Ὑπουρ­γεῖα Παι­δείας τῆς Ἑλλάδας καί τῆς Ἀλ­βανίας, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν στήν ἀφαί­ρε­ση ἀπό τά σχολικά ἐγχειρίδια κάθε στοι­χείου πού θά μποροῦσε νά θεωρηθεῖ ὅτι δείχνει ἐπε­κτατισμό, στά σχολεῖα τῆς Ἀλ­βανίας καί φέτος τά παιδιά θά μάθουν γιά τίς “ἀλ­βα­νικές περιοχές στήν Ἑλ­λά­δα”» (βλ. himara.gr). Ἀντιθέτως ἡ Ἑλλά­δα ἐδῶ καί χρόνια ἔχει ἀφαιρέσει ἀπό τά σχολικά ἐγχειρίδια κάθε ἀναφορά στόν Ἑλληνισμό τῆς Βορείου Ἠπείρου «ὡς δεῖγμα κα­λῆς θέλησης ἀπέναντι στούς γείτονες».
 Κι ἄν ὑποθέσουμε ὅτι οἱ ἑλληνικές κυ­βερνήσεις κινοῦνται ἀπό καλή θέληση (ἄν καί ποιά μάνα ἀρνιέται τά παιδιά της ἀπό καλή θέληση;!) καί ὄχι ἀπό ἐνδοτι­σμό, δέν ὑπάρχει διεθνές δίκαιο νά πιέσει καί νά ἀπαιτήσει κυρώσεις γιά τήν κατα­πά­τηση τῆς συμφωνίας; Ἀλλά ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι διαχρονικά ἐπίκαιρος: «Μὴ πεποίθατε ἐπ’ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀν­θρώ­πων οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία... μακά­ριος ὅς... ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ Κύριον τὸν Θεὸν αὐ­τοῦ» (Ψα 145,3.5). Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω!

Χριστός, ὁ ἀεί διωκόμενος!


 Στό Πακιστάν, ἕνας δεκαεπτάχρονος χριστιανός μαθητής δέχτηκε ἄγρια ἐπίθε­ση ἀπό τούς μουσουλμάνους συμμα­θητές του ἐπειδή ἤπιε νερό ἀπό τό ἴδιο ποτήρι μέ ἕναν ἀπό αὐτούς! Θεατής τοῦ περι­στα­τικοῦ ἦταν ὁ δάσκαλος τῶν παιδιῶν, ὁ ὁποῖος ἰσχυρίστηκε πώς… δέν εἶδε τίποτα γιατί διάβαζε ἐφημερίδα! Ὁ ἔφηβος δε­χό­ταν ἀπειλές γιά τή ζωή του ἀπό τήν πρώ­τη μέρα (στίς συνολικά τέσσερις μέχρι τόν ξυλοδαρμό!) πού φοίτησε στό σχο­­λεῖο, λόγῳ τῆς χριστιανικῆς του ἰδιό­τη­τας. Ἀ­ναφέρεται δέ πώς ἕνας ἐκ τῶν συμ­μα­θη­τῶν του τοῦ εἶπε: «Εἶσαι χρι­στιανός, μήν τολμήσεις νά καθίσεις μαζί μας, ἄν θέλεις τή ζωή σου!» (βλ. protothema.gr). Ποιός εἶπε πώς ἡ ἐποχή πού οἱ χριστιανοί ρί­χνονταν στά θηρία πέρα­σε;

Νέο παιδομάζωμα;…


 Σύμφωνα μέ τούς Times τοῦ Λονδίνου, μία πεντάχρονη χριστιανή Ἀγ­γλίδα δό­θη­κε σέ ἀνάδοχη οἰκογένεια μου­σουλ­μάνων οἱ ὁποῖοι μεταξύ ἄλλων τῆς ἔ­χουν ἀφαι­ρέσει τόν σταυρό, τήν ὑπο­χρε­ώνουν νά μάθει ἀραβικά, ἐνῶ ἡ μικρή ἤ­δη μιλάει ἀπαξιωτικά γιά τίς γιορ­τές τῶν Χριστου­γέννων καί τοῦ Πάσχα, καί ὄχι μόνο. Ὅ­πως ἀναφέρει τό δημο­σί­ευμα, τό παιδί ζήτησε ἀπό τίς ἁρμόδιες ἐπιβλέπουσες ἀρχές νά μήν ἐπιστρέψει στούς ἀνάδο­χους γονεῖς γιατί… δέν μι­λοῦν ἀγγλικά!  Διαφορετική γλῶσσα, δια­φο­ρετική θρη­σκευτική προέλευση, διαφορετικό πολιτι­σμικό ὑπόβαθρο. Κι ὅμως κάποιοι ἀπο­φά­σισαν πώς ἔτσι θά εἶναι κα­λύτερα γιά τό κορίτσι. Ἄραγε οἱ ὑπεύ­θυ­νοι αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς πιστεύουν πώς μέ αὐτόν τόν τρόπο προστατεύουν τήν παι­δική ψυχή;… Ὀθωμανικές τακτι­κές μέ διαχρονική «ἀ­ξία»… Ὁ στόχος πάν­τα ἴ­διος: ἀποχριστια­νοποίηση…

Ἡ φιλία μέσῳ facebook βλάπτει σοβαρά τήν ὑγεία!


 Δέν πρόκειται γιά ὑπερβολική ἔκφρα­ση. Ἡ ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου Regis (Κολοράντο ΗΠΑ) ἀπέδειξε ὅτι παρου­σι­άζεται αὐξημένη ἡ συχνότητα ἀσθένειας τοῦ ἀνώτερου ἀναπνευστικοῦ συστή­μα­τος τῶν χρηστῶν τοῦ facebook, ἰδιαίτερα ὅσο αὐξάνεται ὁ ἀριθμός τῶν «φίλων» τους. Ὁ λόγος, σύμφωνα μέ τούς ἐρευ­νη­τές, εἶναι ὅτι ἡ χρήση του προκαλεῖ ἄγχος καί στρές, εἰδικά σέ ὅσους ἔχουν πολλούς φίλους, ἐξαιτίας τῆς ἀναμονῆς κάποιου νέου μηνύματος ἤ τοῦ φόβου τῆς ἀπόρ­ριψης αἰτήματος «φιλίας».
 «Ἅμα ἔχεις τέτοιους φίλους τί τούς θέ­λεις τούς ἐχθρούς», λέει μία παροιμία. Δυστυχῶς δέν ἔχουμε δώσει στά παιδιά μας τή δυνατότητα νά γνωρίσουν τόν μο­ναδικό Φίλο πού χαρίζει ζωή καί «πε­ρίσ­σεια ζωῆς» (βλ Ἰω 10,10) καί ὄχι ἀσθέ­νεια καί θάνατο.