Ἀπό τόν ἄμβωνα τῆς Κυριακῆς

Κυριακή 3/9
«τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν» (Μθ 21,41).
 Ὁ Κύριος εἶπε ὅτι θά πάρει τόν ἀμπελώνα ἀπό τούς κακούς γεωργούς καί θά τόν δώσει σέ ἄλλους. Καί αὐτοί oἱ ἄλλοι εἴμαστε ἐμεῖς, ἀδέλφια μου, οἱ Ἕλληνες πού ἤμασταν εἰδωλολάτρες, ἀλλά καί ὅλοι οἱ λαοί τούς ὁποίους ἀγκάλιασε τό εὐαγγέλιο καί γίναμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά προσοχή! Προσοχή μήν πάθουμε αὐτό πού ἔπαθαν οἱ Ἰουδαῖοι, τά χαϊδεμένα παιδιά τοῦ Ἀβραάμ, οἱ γαλαζοαίματοι καί οἱ διαχειριστές, μᾶλλον οἱ ἐκμεταλλευτές τῆς περιουσίας τοῦ Θεοῦ! Αὐτό μπορεῖ νά συμβεῖ καί σέ μᾶς, πού εἴμαστε ὀρθόδοξοι. Ἄν δέν εἴμαστε τίμιοι μέ τήν ὀρθοδοξία, ἄν δέν ἔχουμε ἀγάπη, εἰρήνη, μετάνοια, ταπείνωση καί ὅλα αὐτά πού θέλει ἀπό μᾶς ὁ Χριστός, θά ἔχουμε κι ἐμεῖς τήν κατάντια τοῦ παλιοῦ Ἰσραήλ καί θά ξεκοποῦμε ἀπό τή βασιλεία του.

Κυριακή 10/9, πρό τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
«οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω 3,14).
 Ὁ σταυρός εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ Χριστοῦ, τά διαπιστευτήρια τῆς ἀγάπης του, τῆς θυσίας του. Ὁ σταυρός σημαίνει τό πάθος του ἀλλά καί τή δόξα του, τόν θάνατο καί τήν ἀνάστασή του, τή μεγαλύτερη θλίψη ἀλλά καί τή μεγαλύτερη χαρά. Καί αὐτό τό διαπιστευτήριο τό δίδει ὁ Χριστός σ᾿ ὅλους ἐκείνους πού παίρνουν τό ὄνομά του, σ᾿ ὅλους ὅσοι ὀνομάστηκαν χριστιανοί. Ὅλοι οἱ χριστιανοί σφραγιζόμαστε τήν ὥρα τοῦ Χρίσματος μέ τό σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, μέ τόν σταυρό. Μ᾽ αὐτόν μᾶς ξεχωρίζει ὁ Θεός καί μᾶς ἀσφαλίζει. Κι ἐμεῖς μέ τόν σταυρό ξεχωρίζουμε τόν ἑαυτό μας ἀπό τόν κόσμο καί τόν συνδέουμε μέ τόν Χριστό. Τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ μᾶς θυμίζει ὅτι τότε καί μόνο τότε εἴμαστε χριστιανοί, ὅταν μιμούμαστε τό πάθος τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ζοῦμε ἐσταυρωμένη ζωή.

Κυριακή 17/9, μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
«ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ»  (Μθ 16,24).
 Ἡ λέξη «αὐταπάρνηση» δέν ὑπῆρχε προηγουμένως. Γίνεται γνωστή ἀπό αὐτή τή φράση τοῦ Κυρίου «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν» καί μπαίνει γιά πρώτη φορά στό πανανθρώπινο λεξιλόγιο. Εἶναι ἰδιότητα τοῦ κάθε χριστιανοῦ, τοῦ κάθε ἀνθρώπου πού χριστοποιεῖται καί γίνεται χριστιανός. Καί αὐταπάρνηση σημαίνει ἐναντίωση πρός τόν κόσμο καί μίμηση τοῦ Χριστοῦ. Τή ζωή τῆς αὐταπαρνήσεως μᾶς τή διδάσκει ὁ σταυρός τοῦ Κυρίου.

Κυριακή 24/9
«ἔξελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε» (Λκ 5,8).
 Ἡ ἀντίδραση τοῦ Πέτρου μᾶς θυμίζει τόν Μωϋσῆ ὁ ὁποῖος ἔλεγε: «Ἐγώ, Κύριε, ποῦ νά πάω, ἐγώ εἶμαι ἀδύναμος, δέν ἔχω οὔτε φωνή». Ἀλλά καί τόν Ἠσαΐα πού, ὅταν τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ Θεός καί οἱ ἄγγελοι πού ἔψαλλαν τόν τρισάγιο ὕμνο, ἔνιωσε τήν ἁμαρτωλότητά του. Τό ἴδιο καί ὁ ᾿Ιεζεκιήλ, ὁ ᾿Ιερεμίας, ὁ Πέτρος, οἱ ἄλλοι μαθητές καί ὅλοι ὅσους καλεῖ ὁ Κύριος ἔχουν παρόμοια ἀντίδραση. Καί τό θέλει αὐτό ὁ Θεός. Τό πρῶτο πού πρέπει νά νιώσουν ἐκεῖνοι πού τούς καλεῖ εἶναι ἡ ἁμαρτωλότητά τους, ἡ ἀδυναμία τους· νά ἔχουν συναίσθηση ὄχι μόνο ὅτι εἶναι ἀδύναμοι, ἀνάξιοι γιά τό ὑψηλό ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί φορτωμένοι ἁμαρτίες. «Οὐδεὶς ἀναμάρτητος». ᾿Αλλά ὁ Κύριος ἐνθαρρύνει τόν καθένα μέ ξεχωριστό τρόπο, ὅπως λέγει ἐδῶ στόν Πέτρο· «μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν».

Στέργιος Ν. Σάκκος
(ἀπό λειτουργικά κηρύγματα)