Ἀπό τόν ἄμβωνα τῆς Κυριακῆς

Κυριακή 4/6, τῆς Πεντηκοστῆς
«ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ῥεύσουσιν ὕδατος ζῶντος» (Ἰω 7,38).
 Ὁ Κύριος εἶναι ἡ πηγή τοῦ φωτός καί τῆς ζωῆς, τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀλήθειας. Πῶς νά φθά­σουμε σ᾽ αὐτή τήν πηγή, νά γονατίσουμε, νά πιοῦ­με νερό νά ξεδι­ψάσουμε; Ὁ Κύ­ριος μᾶς δείχνει τόν δρόμο: «῾Ο πι­στεύων εἰς ἐμέ…». Ὁ δρόμος εἶναι ἡ πίστη καί ἡ πίστη εἶναι προσέγγιση τοῦ Χρι­στοῦ, πορεία πρός τό εὐαγ­γέλιο, πού εἶναι ἡ πηγή τοῦ ὕδατος τοῦ ζῶντος. Ἡ πίστη εἶναι πορεία πρός τήν ἁγία τράπεζα, πρός τόν πνευ­ματικό γιά ἐξομολόγηση. Εἶναι πορεία στό κελλί μου γιά νά πέσω στά γόνατα νά προσ­ευχηθῶ, καί τόσα ἄλλα. ῎Ετσι μέ τήν πίστη πο­ρεύομαι, προσεγγίζω, ἀγκαλιάζω τόν Χριστό, τόν κά­νω κτῆμα μου, τόν παίρνω μέσα μου καί ἔχω στήν ὕπαρξή μου τήν πηγή τοῦ «ζῶντος ὕδατος».

Κυριακή 11/6, τῶν ἁγίων Πάντων
«ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀν­θρώπων» (Μθ 10,33).
 Ἄχ, αὐτοί οἱ ἄνθρωποι! Ἀσκοῦν μεγάλη ἐπίδραση καί ἐπιρροή στήν ψυχή μας, καί στούς πιστούς ἀκόμα. Μᾶς ἐμποδίζουν στήν πορεία μας γιά τόν Χριστό. Ἡ γνώμη τους, ἡ φιλοσοφία τους, ἡ νοο­τροπία τους, ὁ δρόμος πού παίρνουν, ὅλα αὐτά πα­ρα­σύρουν καί συμπα­ρα­σύ­ρουν, δημιουργοῦν τό ρεῦμα τοῦ κόσμου. Τό καθεστώς τῶν ἀνθρώ­πων τῶν κυριευμένων ἀπό τόν πο­νηρό ἀποτελεῖ μία ἀντίχριστο καί ἀντίθεο δύναμη, ἀποτελεῖ τόν «κό­σμο» στόν ὁποῖο συχνά ἀναφέρεται ἡ Γραφή καί λέγει˙ «μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον» (Α´ Ἰω 2,15). Ὁ Κύριος ἀ­παιτεῖ μιά ὁμολογία «ἔμ­προσθεν» αὐτῶν «τῶν ἀν­θρώπων» πού ἀμέσως ξεχωρίζει τήν Ἐκκλησία του ἀπό τόν κόσμο, ἀπό τό καθεστώς τό πονηρό. Ξεχωρίζει τούς ἀν­θρώ­πους πού εἶναι κε­νοί, ἄδειοι, ἀπό τούς ἀνθρώπους πού εἶναι καινοί, καινούρ­γιοι.

Κυριακή 18/6
«οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολού­θη­σαν αὐτῷ» (Μθ 4,20).
 Ἀπορεῖ κανείς: Ὁ Κύριος κάλεσε τούς ψα­ρά­δες πού βρῆκε στή Γαλιλαία καί αὐτοί τά ἄφησαν ὅλα καί τόν ἀκολούθησαν; Τό βλέμμα του καί ἡ πα­ρου­σία του ἦταν τέτοια πού τούς ἥλκυσαν; Βε­βαίως εἶχε μεγαλεῖο καί ὁ λόγος καί τό πρόσ­ω­πο καί ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου. ᾿Αλλά ὁ Κύριος βάδισε στήν ἀνθρώπινη ἱστορία μέ ἀνθρώπι­νους τρόπους. Αὐτοί οἱ ψαράδες τοῦ ἦταν γνωστοί ἀπό τόν ᾿Ιω­άννη τόν Πρόδρομο, διότι ἦταν δικοί του μαθητές. Κοντά στόν Ἰωάννη προ­ε­τοιμάστηκαν καί ἀπ’ αὐτόν γνώρισαν τόν Κύριο. Γι’ αὐτό τώρα μέ τό πρῶτο κάλεσμά του Τόν ἀκολουθοῦν. Ἄν διαβάσουμε τά Εὐαγγέλια προσε­κτικά, διακρίνουμε τά ἑξῆς στά­δια στή σχέση τοῦ Κυρίου μας μέ τούς μαθητές του: α) ἡ γνωριμία τοῦ Κυρίου μέ τούς μαθητές στόν κύκλο τοῦ ᾿Ιωάννη, β) ἡ κλήση τους ἀπό τόν Κύριο, γ) ἡ μα­θητεία κοντά του, δ) ἡ ἀποστολή. Αὐτά τά στάδια -γνω­ρι­μία, κλήση, μαθητεία καί ἀποστολή- τά σχεδίασε ὁ Κύριος ὥστε νά ἐπιτελέσει τό ἔργο του.

Κυριακή 25/6
«ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ» (Μθ 6,33).
 Βεβαίως ὁ Κύριος μᾶς δίδει τή βασιλεία του, ἀλλά πρέπει κι ἐμεῖς κάτι νά κά­νουμε. Ἐάν ἐμεῖς δέν πᾶμε στήν πηγή νά πιοῦμε νερό, δέν ξεδιψοῦμε. Ἄν δέν ἀνοίξουμε τά μάτια μας, δέν βλέπουμε. Τά μεγάλα πού μᾶς δίνει ὁ Κύριος γί­νον­ται μεγαλύτερα, διότι μᾶς τά δίδει μέ τή δική μας συνεργασία. Πῶς συνερ­γα­ζό­μαστε; Μέ τήν πίστη, μέ τή μετάνοια, μέ τή δικαιοσύνη. «Δικαιοσύνη» στή Γραφή σημαίνει τήν ἁγιωσύνη, τήν πνευματικότητα, τήν ἀγάπη μας πρός τόν Χριστό, τήν προσπάθειά μας αὐτά πού μᾶς δίνει ὁ Θεός νά τά πάρουμε, νά τά κάνουμε δι­κά μας.

Στέργιος Ν. Σάκκος
(ἀπό λειτουργικά κηρύγματα)