Λειτουργικά κηρύγματα

Κυριακή τῶν Βαΐων 21 Ἀπριλίου

Ὁ ἀληθινός Μεσσίας

῾Ο ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη ἀπό Θεό, ὅπως ἔχει ἀνάγκη ἀπό τροφή καί ὀξυγόνο. Στήν πραγματικότητα κανείς ἄνθρωπος δέν εἶναι ἄθεος καί ἄθρησκος. Τό πρό­βλη­μα ὅμως εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι δέν θέ­λουν νά ἀναγνωρίσουν καί νά παρα­δεχθοῦν τόν πραγματικό Θεό τόν ὑπαρκτό, τόν Θεό πού ὀνομάζεται «ὁ ὤν» διότι εἶναι αὐτός πού ἀληθινά ὑπάρχει, πού ὀνομά­ζε­ται «Κύριος» διότι ἔχει κυριότητα στή ζωή καί στήν πορεία τοῦ κόσμου. Γι᾽ αὐτό ἐ­πινοοῦν δικούς τους θεούς. Οἱ ἄνθρωποι δέν πιστεύουν στόν Θεό πού ἔκανε τούς ἀνθρώπους, ἀλλά στούς θεούς πού ἔκαναν οἱ ἄνθρωποι. ῎Ετσι ἐμφανίστηκε ἡ εἰδω­λο­λατρία καί στή συνέχεια ἔχουμε τόσες ψεύτικες θρησκεῖες, πού ὑπῆρχαν καί ὑ­πάρ­χουν ὡς τό ὑποκατάστατο τοῦ ἀλη­θινοῦ, τοῦ πραγματικοῦ, τοῦ ὑπαρκτοῦ Θεοῦ.
Αὐτή τή μεγάλη ζημιά ἔπαθε καί ὁ ἐ­κλεκτός, ὁ περιούσιος λαός τοῦ Θεοῦ, ὁ ᾿Ισραήλ. Περίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι Μεσσία καί λυτρωτή πού θά γεννιόταν ἀπό τό γένος τοῦ Δαβίδ, ἀπό τή φυλή τοῦ ᾿Ιούδα, ὅπως ἀποκάλυψαν οἱ προφῆτες. Ἔπλα­σαν ὅ­μως ἕνα Μεσσία ὅπως αὐτοί τόν ἤ­θελαν. Βέβαια σ᾿ αὐτό συνετέλεσαν καί οἱ πε­ρι­πέτειες πού εἶχε ὁ λαός αὐτός. Ἔ­ζησε ἑκατοντάδες χρόνια στή σκλαβιά, γι᾽ αὐτό περίμενε ἕναν Μεσσία, ἕναν βα­σιλιά νά τόν ἐλευθερώσει, νά ὑποτάξει ὅλα τά ἔ­θνη καί νά καταστήσει τόν Ἰ­σρα­ήλ κυ­ρί­αρχο σέ ὅλο τόν κόσμο.
Ὑπενθυμίζω ἕνα πολύ σοβαρό στοι­­χεῖο πού συνδέεται μέ τήν προσδοκία τῶν Ἰουδαίων. Περίμεναν, ὅπως καί οἱ ἄλλοι λαοί ἀπό τούς ἡγέτες τους, τόν Μεσσία νά τούς χορ­τάσει ἄρτους καί νά τούς προσ­φέρει θε­ά­ματα. ῎Αρτοι καί θεάματα ἦταν τά ἰδανικά τῶν λαῶν. Αὐτό φαίνεται πολ­λές φορές μέσα στά Εὐαγγέλια καί ἰδιαί­τερα στό γε­γονός πού σήμερα ἑορτάζουμε, τή θριαμ­βευτική εἴσοδο τοῦ ᾿Ιησοῦ στά ᾿Ιε­ροσόλυμα. Μετά τόν θαυμαστό χορ­τα­σμό τῶν πεντακισχιλίων στή Γαλιλαία θέ­λησαν οἱ Ἰσραηλίτες νά κάνουν τόν Χρι­στό βα­σιλιά καί τούς ξέφυγε. Τώρα αὐτό πού δέν πρό­λαβαν νά κάνουν ἐκεῖ, τό κά­νουν ἐδῶ, στήν ᾿Ιουδαία, διότι ἐκτός ἀπό τούς ἄρ­τους τούς ἔχει προσφέρει καί ἕνα κα­τα­πληκτικό θέαμα: τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου!
Διοργανώνουν γι᾽ αὐτό μιά καταπλη­κτική ὑποδοχή: στρώνουν λουλούδια καί βάγια καί ὁ κόσμος ὅλος ἐξέρχεται μέ ἐν­θουσιασμό καί ἀλαλαγμό. Ἀκόμη καί τά παιδιά συμμετέχουν σ᾿ αὐτή τήν ὑποδοχή μέ ὕμνους θεσπέσιους πρός τόν ἐρχόμενο βασιλιά.
Τό «ὠσαννά» πού λένε, τό χρησιμο­ποι­οῦσαν ὅπως σήμερα φω­νά­ζουμε «ζή­τω» ὅταν ἐπευφημοῦμε κάποιον. Ἀλλά ὑ­πάρ­χει μιά διαφορά. Ὅταν σήμε­ρα κραυ­γά­ζουμε «ζήτω», εὐχόμαστε νά ζή­σει τό πρόσ­ωπο πού θαυμάζουμε. Τό «ὠ­σαννά» ὅμως ἔχει ἀντίστροφη ἔννοια. Οἱ Ἑ­βδο­μή­κοντα τό μεταφράζουν: «ὦ Κύριε, σῶσον δή, ὦ Κύριε, εὐόδωσον δή» (Ψα 117,25), δη­λα­δή, «ἔλα, βασιλιά, νά μᾶς δώ­σεις χα­ρά, λευτεριά, ἔλα νά μᾶς χορ­τά­σεις ἄρτους, νά μᾶς χορ­τάσεις θεάματα, νά ἀναστήσεις νε­κρούς». Γι᾽ αὐτό φω­νά­ζουν «ὠ­σαννά». Καί τά κλαδιά τῶν φοινίκων εἶναι σύμβολο λευ­τεριᾶς, νίκης, δόξης καί με­γα­λείου.
Ποιά εἶναι ὅμως ἡ ἀντίδραση τοῦ ᾿Ιησοῦ σ᾽ αὐτόν τόν ξεσηκωμό; Ἦταν ἀπελπιστική γιά τόν λαό! Τούς ἀπογοήτευσε! Γι᾿ αὐ­τό λίγες μέρες ἀργότερα οἱ ἴδιοι, πού «μετά βαΐων» τόν ὑποδέχθηκαν καί φώναξαν «ὠ­σαννά», θά φωνάξουν «ἆρον, ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».
Ὁ Κύριος δέν μποροῦσε νά τούς πεῖ ἐκείνη τήν ὥρα μέ λόγια ὅτι ὁ Μεσσίας πού ἐπιζητοῦν εἶναι ψεύτικος, ὅτι δέν εἶναι ὁ Μεσσίας τῶν προφητῶν. Δέν θά τόν ἄκουγαν καί δέν θά τόν καταλάβαιναν. Κάνει ὅμως μία κίνηση πού κυ­ριολεκτικά βομβαρδίζει, συντρίβει καί κάνει θρύψαλα ὅλες τίς ψευ­δομεσσιακές ἐλπίδες. Ἀποδεικνύει ὅτι ὅπως οἱ εἰδωλο­λά­τρες ἔχουν θεούς, ἀλλά ψεύτικους, ἔτσι καί οἱ Ἰουδαῖοι θέλουν Μεσσία, ἀλλά ψεύτικο. Καί αὐτόν τόν ψεύτικο Μεσσία τόν ἀνατρέπει ὁ ᾿Ιησοῦς καί παρουσιάζει τόν πρα­γμα­τικό μέ τήν ταπεινή εἴσοδό του στά ᾿Ιεροσόλυμα.
Ἀνεβαίνει πάνω σέ ἕνα πουλαράκι, σ᾿ ἕνα ὀνάριο, σ᾿ ἕνα μικρό γαϊδουράκι πού δέν τοῦ εἶχαν βάλει ἀκόμη σαμάρι. Ρίχνουν πάνω του ροῦχα καί πάνω ἐκεῖ κάθεται ταπεινός καί πραΰς, ὅπως προφήτευσε ὁ προφήτης Ζαχαρίας· «χαῖρε, θύγατερ Σιών, ἰδοὺ ὁ βα­σιλεὺς ἔρχεται πραΰς». Σιών, μήν περιμένεις βασιλιά δορυκτήτορα, κυρίαρχο καί πολε­μιστή, ἀλλά ταπεινό! ῎Ετσι ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς, ὁ βασιλεύς τῶν αἰώνων καί ὁ Κύριος τῶν Κυρίων, ὄχι μέ ἀνθρώπινη δύναμη, μέ ἀνθρώπινη ἐξουσία, μέ ἀνθρώπινη φαντασία, ἀλ­λά μέ τήν ἐσχάτη ταπεινοφροσύνη, καβάλα πάνω σέ ἕνα γαϊδουράκι καί στή συνέχεια πάνω στόν σταυρό, στόν αἰώνιο θρόνο τῆς χάριτός του. Σ᾽ αὐτόν τόν σταυρό ὁ Κύριός μας ὁ βασιλιάς θά ἱδρύσει τήν αἰώνια καί ἔνδοξη βασιλεία του. Ἀλλά οἱ Ἰουδαῖοι θά τή χά­σουν, γιατί τούς ἔχουν τυφλώσει τά ψευδομεσσιακά τους ὁράματα.
Ἀδέλφια μου, ὁ μεγάλος αὐτός κίνδυνος ἀπειλεῖ πάντοτε ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ὄχι μόνο τούς εἰδωλολάτρες μέ τούς ψεύτικους θεούς καί τήν ψεύτικη θρησκεία οὔτε μόνο τόν ᾿Ισραήλ, πού πίστευε στόν ἀληθινό Θεό ἀλλά ἔφτιαξε ψεύτικο Μεσσία. Ἀπειλεῖ καί μᾶς, πού εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ὁ ἴδιος κίνδυνος νά φτιάξουμε μιά θρησκεία μέ προλήψεις καί δεισιδαιμονίες, μία «ἐθελοθρησκεία» καί ἕνα Μεσσία ὄχι ὅπως μᾶς θέλει, ἀλλά ὅπως τόν θέλουμε. «Ἐθελοθρησκεία» εἶναι νά κόβουμε τή θρησκεία στά μέ­τρα μας καί τόν νόμο τοῦ Θεοῦ στά καπρίτσια μας καί στά θελήματά μας. Ὄχι! Νά κά­νουμε τόν ἑαυτό μας ὅπως μᾶς θέλει ὁ Θεός καί ὄχι νά κάνουμε τόν Θεό ὅπως τόν θέλουμε ἐμεῖς. Ἀπό αὐτό τόν κίνδυνο μᾶς ἀσφαλίζει ἡ Ἐκκλησία μας μέ τήν ἁγία Γραφή καί τήν ἱερά Παράδοση, τήν ἁγία ζωή της.

Στ. Ν. Σάκκος
Κυριακή 16-4-1995 Ἱ. Ν. ῾Υπαπαντῆς, Θεσ/νίκη