Παιδοκτόνοι

   neoi cΛίγο πρίν τήν ἑβδόμη πρωινή ὥρα, διέσχιζα τήν κεντρική ὁδό μεγαλοχωρίου. Αἴ­φνης ἀντίκρισα ὁμάδα ἐφήβων, περί τούς τριάντα, πού στέκονταν ἔξω ἀπό καφετερία. Θά θεωροῦσα ὅτι ἀναμένουν τό λεωφορεῖο γιά τήν πραγματοποίηση ἐκ­δρομῆς, ἄν ἔφεραν μαζί τους κάποιες ἀποσκευές. Ὅμως αὐτοί στέκονταν ἐκεῖ, μετά ἀπό ὁλονύκτια «διασκέδαση», μή ἀποφασίζοντας νά ἐπανέλθουν στίς πατρικές τους οἰ­κίες! Αὐτά βλέπουν οἱ τῆς γενιᾶς μου, μεσήλικες πλέον ἤ μᾶλλον τό τελευταῖο τέταρτο τοῦ βίου διανύοντες, καί ἐλεεινολογοῦν τή νεολαία. Οἱ θύτες ἐλεεινο­λογοῦν τά θύματά τους!
   Περάσαμε ἀρκετά δύσκολα παιδικά χρόνια, ὅμως μᾶς φύλαξε ὁ Θεός ἀπό τή φρίκη τοῦ πολέμου πού γεύτηκαν οἱ γονεῖς μας μαζί μέ ἀνείπωτες ἄλλες δυσκολίες. Σχη- ματίσαμε ὅμως ψευδῆ εἰκόνα τῶν περί τόν βίο. Ἐκεῖνοι μέ κόπους καί θυσίες κα­τόρ­θωσαν νά ξαναστηθοῦν στά πόδια τους καί νά χύσουν ἱδρώτα καί αἷμα γιά τήν ἀνόρθω­ση τῆς πατρίδας. Ἐμεῖς ἐντούτοις πιστέψα­με ὅτι ὅλα αὐτά πού μᾶς κληροδότησαν ἔ­γιναν χωρίς κόπο καί μόχθο. Τώρα ἦταν ἀρ­κετά ὄχι μόνο γιά μᾶς, ἀλλά καί γιά τά παιδιά μας! Κυρίαρχο σύνθημά μας στίς δεκα­ετίες 1960 καί 1970: Τά παιδιά μας νά μήν περάσουν αὐτά πού περάσαμε ἐμεῖς. Καί τί εἴχαμε περάσει μή ἔχοντας τήν ἐμπειρία τοῦ πολέμου καί ἰδίως τοῦ ἐμφυλίου πολέμου; Περάσαμε τή φτώχια, πού μᾶς βοή­θη­σε νά παλέψουμε στή ζωή, νά δημιουργήσουμε, νά ἀποκατασταθοῦμε. Αὐτή τή φτώχια, τήν εὐ­λογημένη ὥς ἕνα βαθμό, κατα­φρονήσαμε ὅσο τίποτε ἄλλο. Ἄλλωστε ἰδεολογίες καί πολιτικά συστήματα ἀναλώθηκαν στό νά καλλιεργήσουν στόν λαό μας τό δυτικό πρότυπο τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος καί τοῦ καταναλωτισμοῦ.
   Ὁρμήσαμε πρός τήν κατάκτηση τοῦ βί­ου ἀποθέτοντας τίς φρόνιμες συμβουλές τῶν ἀγραμμάτων ἐν πολλοῖς γονέων μας, καθώς ἐμεῖς, γραμματισμένοι ὡς ἐπί τό πλεῖ­στον καί μάλιστα ἀρκετοί μέ πανεπιστημι­ακά πτυχία, μάθαμε πολλά πού αὐ­τοί κατά τρό­πο θλιβερό ἀγνοοῦσαν. Μά­­θαμε πρῶτα καί καλύτερα ὅτι εἶναι εὔκολο νά ζοῦμε καλά χωρίς πολλή ἐργασία. Τό τραγικότερο εἶναι ὅτι δέν διδάξαμε στά παιδιά μας τήν εὐλογημένη ἐρ­γασία! Αὐτά δέν ἔπρεπε νά κουραστοῦν διόλου. Ἀρχίσαμε νά σπαταλοῦμε, καθώς τά πάντα συνέβαλλαν στήν ἐπίπλαστη εὐμάρεια, καί διδάξαμε στά παιδιά μας τή σπατάλη. Ὕστερα ἦρθε βοηθός στή διαφθορά ἡ Ἐκπαίδευση.
   Ἡ ἀρχή τῆς ἥσσονος προσπαθείας εἶ­ναι πλέον κυρίαρχο δόγμα τῆς ἀντιαυταρχικῆς λεγομένης ἐκπαίδευσης. Σχεδόν ὅλοι ἔγιναν ἄριστοι καί διαγκωνίζονται γιά τή θέση τοῦ σημαιοφόρου. Ἐλάχιστοι βαθμολογοῦνται κάτω ἀπό τή βάση, ἀκόμη καί ὅταν παρα­δίδουν στό διαγώνισμα «λευκή κόλλα»! Ὅ­λοι ἔχουν τό δικαίωμα νά προχωρήσουν σέ ἀνώτατες σπουδές, ἀκόμη καί ἄν ἡ εἰκόνα τῶν γραπτῶν τους στίς εἰ­σαγωγικές ἐξετάσεις εἶναι ἀποκαρδιωτική! Ἡ Πολιτεία ἵ­δρυσε πλῆθος ἱδρυμάτων, τά ὁποῖα παρέ­χουν στούς γονεῖς τήν ψευδαίσθηση τῆς κοινωνικῆς καταξίωσης ἐκ τῆς ἐπιτυχίας τῶν τέκνων τους καί στά τέκνα τίτλο χωρίς ἀντί­κρισμα στήν ἀγορά ἐργασίας, ἡ ὁποία ξεπερνᾶ στήν ἀγριότητα τή ζούγκλα! Στά ἀνώτατα ἱδρύματα οἱ φοιτητές δέν δέχονται οὐδεμία πίεση καί ἐκ τούτου βρίσκουν ἄ­κρως ἐπωφελές νά παρατείνουν τή διάρκεια τῶν σπου­δῶν τους «τοῖς κείνων (γονέων) χρήμασιν τρεφόμενοι» καί διδασκόμενοι τά δικαιώμα­τά τους καί μόνο, ποτέ τά καθήκοντα, ἐνῶ κηρύσ­σε­ται στή διαπασῶν ἀπό τίς σειρῆνες τῶν δημαγωγῶν ἡ πρώιμη ὡριμότητα τῶν νέ­ων!
    Ἀνακάλυψη τῶν νέων κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες εἶναι ἡ νυχτερινή ζωή! Συν­άντησα κάποτε πρωινή ὥρα πονεμένο ἀ­γρότη στό κτῆμα του. Μόλις εἶχε χαιρετήσει τά «μορφωμένα» τέκνα του πού ἐπέστρεφαν ἀ­πό τήν ὁλονύκτια «διασκέ­δαση». Θά τά ξα­να­συναντοῦσε ἐπιστρέφοντας ἀπό τό χω­ρά­- ­φι, «σενιαρισμένα» καί μέ ἁπλωμένο τό χέρι γιά τή λήψη χρημάτων ὄχι γιά τόν ἐπιούσιο ἄρτο, ἀλλά γιά τό ὁ­λονύκτιο ποτό, συν­ήθως εἰσαγωγῆς. Ποιός εὐθύνεται πε­ρισ­σό­τερο; Ὁ ἀναισχύντως ἀπαιτητικός γιός ἤ ὁ ἐνδοτικός πατέρας;
   Τό ὅραμα τῆς γενιᾶς μας ἦταν νά ἀποσπαστοῦν πλήρως τά τέκνα μας ἀπό τήν πρωτογενῆ παραγωγή καί νά στραφοῦν πρός τή δευτερογενῆ ἤ, ἀκόμη καλύτερα, πρός τήν τριτογενῆ, νά γίνει ἡ χώρα μας χώρα παροχῆς ὑπηρεσιῶν! Τό ἐργασιακό σύστημα κατά βάσιν ἔχει ἀνάγκη ἀπό μι­κρό ποσοστό τῶν ἐχόντων πανεπιστημια­κό τί­τλο. Οἱ λοιποί εἶναι καταδικασμένοι. Οἱ τολμηροί ἐξέρχονται πρός ἀναζήτηση ἐργασίας ἀνάλογης τῶν προσόντων τους ἐκτός χώ­ρας. Εἶναι αὐτοί πού σήμερα ἐξαναγκάζουν, μέ τίς ἱκανότητές τους, πολίτες ἄλλων χω­ρῶν νά μιλοῦν μέ σεβασμό γιά τή χώρα μας καί τούς κατοίκους της!
   Οἱ νέοι διαπαιδαγωγήθηκαν νά καταναλώνουν πρίν ἀκόμη παράξουν τό ὁτιδήποτε. Πρόβατα δέν βόσκη­σαν, κτήματα δέν τσάπισαν, στό ἐμπορικό κατάστημα δέν κουβάλησαν τό ἐλάχιστο φορ­τίο. Καί τώρα ἔχουν τήν ἀνάγκη στηρίγματος γιά νά διεκπεραιώσουν ἁπλή ἐργασία φορολογικῆς ἤ ἀσφαλιστικῆς φύσεως! Τό πλέον θλιβερό ὅμως εἶναι ὅτι δέν ἔχουν πλέον ὅραμα. Αἰσθάνονται, καί δικαίως, ὅτι οἱ πάντες τούς ἔχουν προδώσει. Ὄχι μόνο οἱ δημαγωγοί πολιτικοί, οἱ ὁποῖοι μάταια ἐπιχειροῦν νά καθυποτάξουν τό τέρας τῆς ἀνεργίας μέ γελοῖα προ­γράμματα δῆθεν ἀπασχόλησης μικρῆς διάρκειας. Τούς πρόδωσαν ἀκόμη καί οἱ γονεῖς τους, ἐπειδή μέ τήν πλήρη ἐγωισμοῦ «ἀ­γάπη» τους τούς ἐμπόδισαν νά μάθουν τή ζωή. Καί φαντάζουν ὅλοι αὐτοί οἱ νέοι εὐ­νοημένοι ἔναντι τῶν ἄλλων -κατά πολύ πε­ρισ­σοτέρων-, πού θά ἦταν συνηλικιῶτες τους, ἄν οἱ γονεῖς τους τούς ἐπέτρεπαν νά δοῦν τό φῶς τῆς ἡμέρας. Γιά ποιόν παιδοκτόνο νά θρηνήσουμε περισσότερο; Γιά κεῖνον πού φονεύει τό σῶμα ἤ τόν ἄλλο πού στραγγαλίζει τήν ψυχή;

Ἀπόστολος Παπαδημητρίου

"Ἀπολύτρωσις", Δεκ. 2019